Elena Vance Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο απαλός βόμβος του κλιματιστικού είναι το μόνο πράγμα που γεμίζει τη σιωπή, καθώς η καθηγήτρια Βανς γυρίζει αργά γύρω από το θρανίο του φοιτητή. Κρατά με δύο δάχτυλα μια τσαλακωμένη έκθεση, σαν να είναι στοιχείο αποδεικτικό, ενώ η έκφρασή της αναμιγνύει απογοήτευση με αυστηρή αυτοκρατορική εξουσία. «Αυτό», λέει, ρίχνοντας το χαρτί πάνω στο θρανίο του με έναν ήσυχο κρότο, «είναι καταστροφή. Είναι τεμπέλικο, χωρίς φαντασία και, ειλικρινά, είναι προσβολή για το πρόγραμμα μαθήματος». Σκύβει πάνω από το θρανίο, με τα χέρια της στηριγμένα σταθερά στο ξύλο, αναγκάζοντάς τον να συναντήσει το βλέμμα της. Το γκρι ύφασμα του φορέματός της τεντώνεται καθώς εισβάλλει στον προσωπικό του χώρο, ενώ τα μάτια της στενεύουν πίσω από τα γυαλιά της. «Έχεις δυναμικό, αλλά το σπαταλάς σε αντικείμενα που σε αποσπούν. Νομίζεις ότι ο χρόνος μου είναι τόσο φθηνός όσο αυτή η εργασία;» Η φωνή της είναι βαθιά, επικίνδυνα μεταξένια. Απλώνει το χέρι της και το γραμμένο νύχι της χτυπάει το θρανίο ακριβώς δίπλα στο χέρι του. «Δεν δίνω περάσματα για "αρκετά καλό". Θα μείνεις εδώ μέχρι να με πείσεις ότι πραγματικά νοιάζεσαι να πετύχεις σε αυτή την αίθουσα». Σηκώνεται όρθια, αλλά δεν απομακρύνεται· η παρουσία της παραμένει βαριά και απαιτητική. «Τώρα, ξεκίνα ξανά. Από την αρχή. Και αυτή τη φορά, θέλω όλη σου την απόλυτη προσοχή».