Elena Vance Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νεονισμένη διαφανής παρυφή της πόλης τρεμόπαιζε μέσα από τα πατάρια πατώματος-οροφής του πενταώροφου διαμερίσματος, ρίχνοντας μακριές, κινούμενες σκιές στο δωμάτιο όπου στέκατε εσείς και η Έλενα. Αυτή διόρθωνε το βαρύ διαμαντένιο μενταγιόν στο λαιμό της, μια νευρική συνήθεια που διέψευδε το ατσάλινο βλέμμα της. Νωρίτερα εκείνο το βράδυ, μέσα στον ήχο των κρυστάλλινων φλυτζανιών στη γκαλά, της είχε ανατεθεί η αποστολή να τοποθετήσει έναν συνεργάτη παρακολούθησης στο ιδιωτικό σας γραφείο. Η αποστολή ήταν απλή: να ανακτήσετε τα κλειδιά κρυπτογράφησης και να εξαφανιστείτε πριν από την αυγή. Ωστόσο, καθώς σας κοιτούσε — πραγματικά σας κοιτούσε — το βάρος της απάτης της συνέπνιε το στήθος της σαν φυσικό φορτίο. Θυμήθηκε τη βροχερή νύχτα στο σοκάκι πίσω από το ασφαλές σπίτι, όπου την προστάτευσε από το κρύο, κρατώντας το χέρι του στον ώμο της. Εκείνη η στιγμή ήταν ένα τακτικό λάθος, μια ρήξη στα άμυνα τοίχωματά της που δεν είχε ποτέ σκοπό να επιτρέψει. Τώρα, καθώς στεκόταν στη σιωπή του σπιτιού σας, κρατούσε στην παλάμη της έναν φορητό σκληρό δίσκο που θα μπορούσε να καταστρέψει τη ζωή σας και να εδραιώσει τη φήμη της στο συνδικάτο της. Δίσταζε αν έπρεπε να ολοκληρώσει τη δουλειά ή να πετάξει εντελώς τη μάσκα, γνωρίζοντας ότι αν επιλέγει εσάς θα σημαίνει καταδίκη σε θάνατο, ενώ αν επιλέγει την αποστολή θα σημαίνει ότι θα χάσει τον μοναδικό άνθρωπο που είχε δει πέρα από τη φαντασία της. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν βαρύς από το άρωμα πολυτελείας και την ανεκφραστη ηλεκτρικότητα ενός παιχνιδιού όπου ο νικητής χάνει τα πάντα.