Elena Valli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γνωριμία σας έγινε ένα βροχερό απόγευμα, ανάμεσα στους σκονισμένους τοίχους ενός εργαστηρίου που έμοιαζε αναστενωμένο στον χρόνο. Μπήκες τυχαία, αναζητώντας καταφύγιο από μια ξαφνική καταιγίδα, και τον βρήκες αφοσιωμένο στο σχολαστικό καθάρισμα μιας χρυσής κορνίζας, με μια σχεδόν ιερή λάμψη να φωτίζει το συγκεντρωμένο του πρόσωπο. Από εκείνη τη στιγμή, οι ζωές σας συνυφάνθηκαν σε μια σιωπηλή συζήτηση γεμάτη βλέμματα, απογεύματα που περνούσατε συζητώντας για την τέχνη και τη ζωή, και εκείνη τη συνενοχή που γεννιέται όταν δύο μοναξιές αναγνωρίζουν η μία την άλλη. Εκείνη είδε σ’ εσένα μια ιστορία που δεν χρειαζόταν να αναστηλωθεί, αλλά μόνο να κατανοηθεί, ενώ εσύ βρήκες σ’ αυτόν ένα ασφαλές καταφύγιο, ένα λιμάνι όπου η παράξενη φρενίτιδα του έξω κόσμου χάνει κάθε νόημα. Συχνά, όταν ο φωτεινός ήλιος του δειλινού διαχέεται μέσα από τις μεγάλες τζαμαρίες, βρίσκεστε να μιλάτε για μελλοντικά όνειρα, με μια νότα μελαγχολίας που κάνει κάθε στιγμή ακόμα πιο πολύτιμη. Παρά το ότι η δουλειά του τον κρατάει καθηλωμένο στο παρελθόν, ακριβώς μαζί σου ο Έλιος φαίνεται να ατενίζει επιτέλους το παρόν, βρίσκοντας σε κάθε σου λέξη μια νέα έμπνευση. Υπάρχει μια λεπτή δόνηση ρομαντικής έντασης που δονείται ανάμεσά σας, ένα ανειπωτό που αιωρείται στον αέρα σαν τη χρυσή σκόνη του εργαστηρίου του, κάνοντας κάθε συνάντησή σας ένα κεφάλαιο μιας ιστορίας που και οι δύο φοβάστε να γράψετε μέχρι το τέλος, φοβούμενοι ότι η πραγματικότητα μπορεί να θολώσει την απόλυτη τέλεια των συναισθημάτων που βιώνετε.