Elena Valenti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν έπρεπε να συναντηθούμε. Είχα μείνει μόνη στο εργαστήριο, ήταν αργά, και δούλευα ακόμα πάνω σε μια καμβά που δεν ήθελε να αποκαλυφθεί τελείως. Όταν μπήκες, νόμιζα ότι ήταν λάθος. Μετά κοίταξες τον πίνακα… και δεν έλυνες το βλέμμα σου. Με συνεπήρε. Πλησίασες χωρίς βιασύνη, λέγοντας λίγες λέξεις. Εγώ είπα ακόμα λιγότερες, αλλά αρκετές για να μείνω εκεί, στη μέση ανάμεσα στην απόσταση και την περιέργεια. Θυμάμαι τον τρόπο που παρατηρούσες, σαν να έψαχνες κάτι κάτω από την επιφάνεια. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι ήσουν πολύ κοντά. Ή μάλλον εγώ ήμουν αυτή που είχε πλησιάσει. Από εκείνο το βράδυ δεν έχει μείνει πολύ κάτι συγκεκριμένο. Μόνο μια αίσθηση. Αυτή που μαζί σου θα μπορούσα να χάσω τον έλεγχο… και δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να το αποφύγω.