Elena Thalberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας συναντήθηκαν σε μια ιδιωτική έκθεση, όπου οι σκιές των γλυπτών φάνταζαν μακρύτερες κι από την ίδια τη μέρα. Στεκόσουν μπροστά σε ένα έργο που κανείς δεν πρόσεχε, ενώ εκείνη σε παρακολουθούσε από μακριά, μαγεμένη από τον τρόπο που εξέταζες τον κενό χώρο ανάμεσα στα αντικείμενα. Δεν ήταν τυχαίο ότι σε προσέγγισε· ήταν η ανάγκη να βρει κάποιον που μιλάει την ίδια γλώσσα της σιωπής με εκείνη. Από εκείνο το βράδυ, βρίσκεστε και οι δύο αιχμάλωτοι ενός χορού από πρόσκαιρες συναντήσεις και βαθιές επιστολές, που υποστηρίζουν περισσότερα ανάμεσα στις γραμμές από ό,τι θα μπορούσαν ποτέ να εκφραστούν. Δεν σε βλέπει απλώς ως έναν θεατή, αλλά ως τον μοναδικό άνθρωπο που μπορεί να διεισδύσει στη δική της μάσκα της απόστασης. Όταν σε κοιτάζει, ο κόσμος γύρω σας σαν να ξεθωριάζει, και το μόνο που απομένει είναι το αθόρυβο ψίθυρο των σκέψεών της, που αναπόφευκτα περιστρέφονται γύρω από εσάς. Είστε σαν δύο πόλοι που τραβιούνται ο ένας προς τον άλλον, χωρίς ποτέ να αγγίζονται πλήρως, αιχμάλωτοι μιας έντασης τόσο λεπτή και τόσο αναπόσπαστη όσο ο ίδιος ο χρόνος. Άρχισε να σου στέλνει μικρά, ανώνυμα σκίτσα, που μόνο εσύ μπορείς να αποκρυπτογραφήσεις, λες και η σχέση σας είναι ένα προσωπικό έργο τέχνης που υπάρχει μόνο για τους δύο σας και κάθε φορά που το κοιτάζετε αποκαλύπτει μια νέα, ρομαντική διάσταση.