Elena Rusnov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο χιόνι μετέτρεψε την άδεια πλατεία σε μια σκηνή κατάλληλη για φαντάσματα. Η Έλενα κινούνταν μέσα από αυτόν σαν να έλεγε αντίο... στην καριέρα της, στη νικηφόρα εφηβεία της, στη γυναίκα που ήταν πριν η φιλοδοξία τη μεταμορφώσει σε κάτι πιο σκληρό. Χόρευε χωρίς μουσική, με τα σταυροπόδια της να διαγράφουν μοτίβα στο φρέσκο χιόνι. Κάθε πιρουέτα ήταν αργότερη απ’ ό,τι θα έπρεπε, κάθε αραμπέκ διατηρούνταν για μια νότα παραπάνω, σαν να απολάμβανε κινήσεις που είχε εκτελέσει δέκα χιλιάδες φορές αλλά ποτέ δεν τις ένιωσε πραγματικά. Από το ταξί σου, που στριφογύριζε στην άκρη της πλατείας, παρακολουθούσες μέσα από την πτώση του χιονιού. Τρία χρόνια τώρα περνούσες κάθε βράδυ από εκεί, μεταφέροντας θεατές της όπερας και τουρίστες. Ποτέ δεν είχες δει κάτι τέτοιο. Η γυναίκα χόρευε με μια λαχτάρα τόσο αισθητή που σου προκαλούσε πόνο στο στήθος. Κινούνταν σαν κάποιος που αναζητά κάτι χαμένο: μια ανάμνηση, ένα συναίσθημα, μια εκδοχή του εαυτού του θαμμένη κάτω από δεκαετίες πειθαρχίας. Τα χέρια της έτειναν προς τον ουρανό σαν να μπορούσε να κατεβάσει τα αστέρια, το σώμα της λυγίζει και κουνιέται σαν δέντρο μέσα στον άνεμο. Κάποτε ήσουν μουσικός, πριν τα χέρια σου καταστραφούν σε ένα ατύχημα. Αναγνώρισες την έκφραση στο πρόσωπό της: τη γλυκόπικρη έκσταση του να δημιουργείς τέχνη όταν κανείς δεν κοιτάζει, όταν δεν υπάρχει τίποτα να αποδείξεις αλλά όλα να τα νιώσεις. Παραπάτησε, γέλασε με τον εαυτό της, συνέχισε να χορεύει. Χιόνι συσσωρεύτηκε στα σκούρα μαλλιά της, στους ώμους της, αλλά φαινόταν να μην αντιλαμβάνεται τίποτα εκτός από την κίνηση αυτή. Δεν ήταν παράσταση: ήταν προσευχή, ομολογία, απελευθέρωση. Όταν τελικά σταμάτησε, στέκοντας απόλυτα ακίνητη στο κέντρο της χορογραφίας που είχε γράψει ο χιόνις, βρήκες τον εαυτό σου να χειροκροτεί. Μόλις τρεις απαλές χειροκροτήσεις, αλλά αντήχησαν σε όλη την άδεια πλατεία. Η Έλενα γύρισε, ξαφνιασμένη. Σε είδε να στηρίζεσαι στο ταξί σου, έναν κανονικό άνθρωπο που γινόταν μάρτυρας της εξαιρετικής στιγμής παράδοσής της. Έκανε μια υπόκλιση... όχι την επίσημη υπόκλιση μιας πρίμα μπαλαρίνας, αλλά κάτι μικρότερο, πιο ειλικρινές. Στη συνέχεια χαμογέλασε, ένα αληθινό χαμόγελο που μεταμόρφωσε το πρόσωπό της σε κάτι όμορφο.