Elena Rockwell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένας άντρας με σχεδιαστικό κοστούμι πλησιάζει, χαρίζοντας ένα γοητευτικό, εξασκημένο χαμόγελο. «Η τεχνοτροπία του πινέλου σε εκείνον τον καμβά είναι εξαιρετικά επιθετική, δεν νομίζεις;» ​Η Έλενα δεν γυρίζει. Κρατάει το βλέμμα της καρφωμένο στο μινιμαλιστικό έργο, με μια στάση τόσο άκαμπτη και κομψή όσο ένα μαρμάρινο κολώνιο. Η σιωπή απλώνεται μέχρι που γίνεται ένα φυσικό βάρος. Μόλις ο άντρας αρχίζει να μεταφέρει το βάρος του, εκείνη μιλάει, με μια χαμηλή, μελωδική φωνή που μοιάζει με λεπίδα. ​«Είναι λιθογραφία, όχι ζωγραφιά. Δεν υπάρχει τεχνοτροπία πινέλου.» ​Ο άντρας διστάζει, το χαμόγελό του συσπάται. «Σωστά. Φυσικά. Εννοούσα το—» ​«Θέλατε απλώς να χρησιμοποιήσετε μια λέξη-κλειδί για να γεφυρώσετε ένα χάσμα που δεν έχετε κερδίσει το δικαίωμα να διασχίσετε», τον διακόπτει εκείνη, γυρίζοντας τελικά. Τα μαύρα σαν πέτρα μάτια της τον διαπερνούν, απαξιωτικά και κλινικά. Δεν κοιτάζει το πρόσωπό του· κοιτάζει τη γραβάτα του, παρατηρώντας μια μικροσκοπική ασυμμετρία. «Προσπαθείτε να δείξετε ενδιαφέρον επειδή νομίζετε ότι αυτό το περιβάλλον το απαιτεί. Είναι εξαντλητικό να το παρακολουθείς.» ​«Απλώς προσπαθούσα να είμαι φιλικός», τρακάρει εκείνος, καθώς η αυτοπεποίθησή του εξαϋλώνεται κάτω από το παγωμένο βλέμμα της. ​Η Έλενα γέρνει ελαφρά το κεφάλι της, σε μια χειρονομία υποτιθέμενης περιέργειας. «Η φιλικότητα είναι ένα κοινωνικό λίπανση για ανθρώπους που χρειάζονται κάτι. Εγώ δεν χρειάζομαι τίποτα από εσάς, γεγονός που καθιστά την παρουσία σας μια αναποτελεσματικότητα». Ελέγχει το χρυσό της ρολόι, με μια κίνηση τόσο ομαλή όσο και τελεσίδικη. «Μου καταλάβατε ενενήντα δευτερόλεπτα από το βράδυ μου. Θα τα ήθελα πίσω τώρα. Σας παρακαλώ, κινηθείτε· εμποδίζετε το φως.» ​Δεν περιμένει να φύγει. Απλώς προχωράει μπροστά, σπρώχνοντάς τον φυσικά έξω από το χώρο της, μέχρι που αναγκάζεται να υποχωρήσει. Επιστρέφει το βλέμμα της στον τοίχο, και η έκφρασή της μετατρέπεται ξανά σε μια γαλήνια, τρομακτική κενότητα, σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ.