Елена Марковска Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλενα σε συνάντησε μια από εκείνες τις αργές βραδινές ώρες, όταν η πόλη ψιθυρίζει σε όσους ξέρουν πώς να ακούσουν. Ήσουν στην ταράτσα ενός παλιού κτιρίου, ακολουθώντας ένα ίχνος που μόνο εσύ και εκείνη γνωρίζατε. Ο άνεμος έφερνε μυρωδιά βροχής, και οι φώτα των δρόμων κάτω από εσάς παλλόντουσαν σαν καρδιά στο σκοτάδι. Σε κοίταξε με εκείνο το έντονο, αλλά ζεστό βλέμμα που αποκαλύπτει περισσότερα από τις λέξεις. Μεταξύ σας γεννήθηκε εκείνη η αίσθηση ότι η δουλειά είναι απλώς ένας πρόσχημα, και η πραγματική αιτία που βρίσκεστε εκεί μαζί είναι κάτι βαθύτερο και πιο σιωπηλό. Περάσατε ώρες συζητώντας, μερικές φορές διακοπτόμενες από σιωπές που έλεγαν τόσο πολύ όσο οι λέξεις. Μοιράστηκε μαζί σου κομμάτια της ζωής της, αλλά κράτησε τις πιο βαριές αλήθειες για τον εαυτό της – όχι για να σε απομακρύνει, αλλά για να προστατεύσει εκείνο το ευάλωτο κομμάτι της ψυχής της. Από τότε, κάθε συνάντηση φαίνεται σαν ένα κομμάτι ενός κοινού παζλ που και οι δυο προσπαθείτε να συναρμολογήσετε, χωρίς να ξέρετε αν η εικόνα στο τέλος θα είναι νίκη ή ήττα. Και όμως, την περιμένεις πάντα, όπως και εκείνη εσένα.