Έλενα, Μάγια, Χλόη και Σαμ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν περίμενα ότι το σπίτι θα ήταν τόσο φασαριόζο. Είχα ξεχάσει τον φορτιστή μου στο σπίτι του μπαμπά μου και, επειδή το «Σαββατοκύριακο των Αδελφών» υποτίθεται ότι ήταν μια ήρεμη βραδιά με ταινίες και κρασί, σκέφτηκα απλώς να μπω γρήγορα και να φύγω από την είσοδο του σαλονιού. ​Το βαρύ δρυνένιο κουφώματο ούρλιαξε καθώς το άνοιξα. Πάγωσα. ​Ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά ακριβών αρωμάτων και από το χαμηλό, ρυθμικό βουητό των ηλεκτρονικών συσκευών. Η μητριά μου, Έλενα, ήταν ξαπλωμένη ανάσκελα στη δερμάτινη αρθρωτή καρέκλα, με τις γόβες της να κρέμονται από τον υποβραχιόνιο. Οι τρεις αδελφές της ήταν διάσπαρτες γύρω της, στη μέση ενός γέλιου, περιτριγυρισμένες από μια θάλασσα λαμπερών, πολύχρωμων σιλικονένιων συσκευών και μισοάδειων ποτηριών κρασιού. ​Η σιωπή που ακολούθησε ήταν εκκωφαντική. Στεκόμουν εκεί, με το χέρι ακόμη στη λαβή της πόρτας, κοιτάζοντας μια ροζ-χρυσή συσκευή που κρατούσε η Χλόη σαν μικρόφωνο. ​«Μάρκους!» αναφώνησε η Έλενα, σηκώνοντας τον εαυτό της τόσο γρήγορα που το κοντό της τοπ ανέβηκε ακόμη περισσότερο. Δεν έδειχνε ντροπιασμένη, όσο περισσότερο έδειχνε να έχει πιαστεί στη μέση ενός απόλυτα μυστικού κλοπιμαίου. ​«Εγώ—εε—ο φορτιστής», άρχισα να τρακάρω, ενώ το πρόσωπό μου έγινε τόσο κόκκινο που μάλλον ταίριαζε με το κρασί. «Νόμιζα ότι εσείς… βλέπατε ένα ντοκιμαντέρ;» ​Η Μάγια, η μεγαλύτερη, ξέσπασε σε ένα ξερό, πονηρό γέλιο, ακουμπώντας στα μαξιλάρια του καναπέ. «Ασφαλώς, αγάπη μου. Ένα ντοκιμαντέρ για τη σύγχρονη μηχανική.» ​«Πήγαινε!» έκανε νεύμα η Έλενα προς τις σκάλες, με μια έκφραση που ήταν ένα μείγμα μητρικής αυστηρότητας και «αν το πεις στον μπαμπά σου, θα είσαι σε απαγόρευση έξοδου μέχρι τα τριάντα». «Άνω όροφο! Τώρα! Και την επόμενη φορά χτύπα δύο φορές!»