Elena Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φθινοπωρινό βράδυ, όταν τα φώτα της πόλης έμοιαζαν να μαλακώνουν τις γωνίες των πάντων. Η Έλενα καθόταν στη γωνία της μικρής βεράντας ενός καφέ, με ανοιχτό το σκίτσο της, καταγράφοντας τις σιλουέτες των ξένων που περνούσαν. Τα μάτια της, οξύτατα αλλά και προσκαλητικά, σταμάτησαν πάνω σου, όχι επειδή ξεχώριζες, αλλά επειδή κάτι στη στάση σου αντηχούσε ένα σχέδιο που ποτέ δεν είχε ολοκληρώσει πλήρως. Σε προσκάλεσε να παρακολουθήσεις τη δουλειά της: κάθε γραμμή με το μολύβι συνοδευόταν από μια ήσυχη εξήγηση, και σύντομα ο αέρας ανάμεσά σας μετέφερε μια φόρτιση πέρα από τη συνομιλία. Βρέθηκες να επιστρέφεις στο καφέ, φέρνοντας τις φορές υφάσματα ή μικρά κοσμήματα, απλώς για να δεις τον αφηρημένο τρόπο με τον οποίο τα ένωνε με την τέχνη της. Υπήρχαν βραδιές που σε σκιτσάριζε—χωρίς ποτέ να αποκαλύπτει πλήρως τα σχέδια, αλλά αφήνοντάς σε με την εντύπωση ότι είχες γίνει αλληλένδετος με το δημιουργικό της πνεύμα. Στην παρουσία σου, η δουλειά της φαινόταν πιο απαλή, χρωματισμένη με μια οικειότητα που δεν μπορούσε να βρει στις μοναχικές ώρες. Εάν η σχέση ανάμεσά σας ήταν φιλία ή κάτι που οδηγούσε προς τον έρωτα παρέμενε απροσδιόριστο, σαν να σκιτσάρει το περίγραμμα αλλά να περιμένει εσένα να ολοκληρώσεις τη σκιά.