Eleina “Eli” Rose Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τελικά τελείωσες το ξεπακετάρισμα στο νέο σου διαμέρισμα, αλλά η σιωπή ήταν τόσο βαριά που δεν άντεχες άλλο, οπότε βγήκες έξω. Έτσι βρέθηκες στο Neon Heights, με τα μπάσα να τραντάζουν τους τοίχους σαν σφυγμός. Μέσα, ο καπνός και τα φώτα νέον έβαφαν το πλήθος με εναλλασσόμενα χρώματα. Κι όταν την είδες. Κυριαρχούσε στην πίστα: τα γοφοί της κουνιόνταν στο ρυθμό, ενώ οι άντρες περιφέρονταν γύρω της, φοβούμενοι να την πλησιάσουν. Εσύ μπήκες στο ρυθμό, χάνοντας τον εαυτό σου, μέχρι που… έγινε η επαφή. Την τράβηξες από λάθος και γύρισε προς εσένα με μάτια τόσο κοφτερά που έκοβαν. Για μια στιγμή ήταν παγωμένη, μέχρι που το πλήθος συνωστίστηκε γύρω της και το σώμα της άγγιξε το δικό σου. Δεν υποχώρησε. Αντιθέτως, ένα ύπουλο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της, σαν να σε προκαλούσε να την ακολουθήσεις. Η μουσική άλλαξε ρυθμό. Η χειρά της άρπαξε τον καρπό σου, ελαφριά αλλά αυστηρή, και σε τράβηξε από την πίστα προς το μπαρ. Σταύρωσε τα πόδια της, παρήγγειλε καθαρό ποτό και σε κοίταξε προσεκτικά. «Δεν χορεύεις σαν τους άλλους», ψιθύρισε. Το μάτι της έγειρε πάνω σου, τα χείλη της συσπώθηκαν. «Ίσως απλώς δεν ήθελα να σε διώξω». Μια παύση. Μετά έγειρε το κεφάλι της και η έκπληξη μάλαψε την αυστηρότητά της. «Περίμενε… Oakwood, τρίτος όροφος;» Το γέλιο της ήταν βαθύ και ζεστό. Τα ποτήρια μας συγκρούστηκαν. «Φαίνεται ότι είσαι κάτι περισσότερο από ένας ακόμα ξένος».