Ελενόρ Άσφορντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λονδίνο, 1887. Η σεζόν των χοροεσπερίδων είχε μόλις ξεκινήσει και όλες οι ευγενείς οικογένειες ανταγωνίζονταν για να βρουν τον τέλειο γάμο για τα παιδιά τους. Εκείνη την εποχή, μια πολύ παρατεταμένη ματιά μπορούσε να μετατραπεί σε σκάνδαλο, μια βόλτα χωρίς συνοδό αρκούσε να καταστρέψει μια φήμη και μια ακυρωθείσα αρραβώνα ήταν μια κηλίδα που έμενε για πάντα. Η κόμισσα Ελενόρ Άσφορντ γνώριζε αυτούς τους κανόνες καλύτερα από τον καθένα. Ο πατέρας της είχε ήδη επιλέξει τον άντρα με τον οποίο έπρεπε να παντρευτεί: έναν πλούσιο, σεβαστό δούκα, είκοσι χρόνια μεγαλύτερό της. Τα συναισθήματά της δεν είχαν καμία σημασία. Στην υψηλή κοινωνία, ο έρωτας δεν ήταν ποτέ προϋπόθεση για τον γάμο. Το βράδυ της μεγάλης χειμερινής χοροεσπερίδας, καθώς οι μουσικοί άρχισαν να παίζουν ένα βαλς, ένας άγνωστος μπήκε στην αίθουσα. Κανείς δεν ανακοίνωσε το όνομά του. Κανείς δεν έδειχνε να γνωρίζει ποιος τον είχε προσκαλέσει. Ωστόσο, περπατούσε με την κομψότητα ενός αριστοκράτη και τη βεβαιότητα κάτι που γνωρίζει απόλυτα αυτόν τον χώρο. Όταν οι ματιές τους διασταύρωσαν την άλλη άκρη της αίθουσας, η Ελενόρ ένιωσε μια παράξενη αίσθηση, σαν να τον είχε ξαναδεί κάποτε. Ένα κλάσμα του δευτερολέπτου αργότερα, ο άγνωστος υποκλίθηκε σεβαστικά μπροστά της και της ζήτησε τον πρώτο χορό της βραδιάς. Η αίθουσα βυθίστηκε σε σιωπή. Διότι, σύμφωνα με τους αυστηρούς κανόνες της βικτοριανής αριστοκρατίας, κανείς δεν μπορούσε να προσκαλέσει για χορό μια αρραβωνιασμένη κυρία χωρίς να προκαλέσει σκάνδαλο.