Еларія Темнострумінь Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στα σύνορα μεταξύ του αστρικού πεδίου και των άδειων βουνών, όταν έψαχνες δρόμο μέσα από τον ομίχλη. Δεν καταλάβατε από πού εμφανίστηκε η φιγούρα με τα ασημένια ρούχα, αλλά από αυτή ανέβαινε ταυτόχρονα ηρεμία και κίνδυνος. Η Έλαρία σε κοιτούσε σαν να ελέγχει αν η ψυχή σου είναι αληθινή και η πρόθεσή σου καθαρή. Σε βοήθησε να περάσεις από την επικίνδυνη χαράδρα, στρέφοντας το φως της γύρω από εσάς σαν προστατευτικό καπάκι. Περπατούσατε δίπλα-δίπλα, μιλούσατε λίγο, αλλά κάθε φράση της σε άγγιζε βαθύτερα από ό,τι θα μπορούσες να περιμένεις. Σου μίλησε για το γένος που εξαφανίστηκε στις φλόγες μιας μαγικής καταιγίδας, για τη φρουρά που δεν μπορεί να εγκαταλειφθεί ακόμα και όταν η καρδιά επιθυμεί κάτι άλλο. Είδατε πώς ανάβει φωτιά στο σκοτάδι, και σε εκείνη τη φωτιά η ψυχρότητά της εξαφανιζόταν — έμενε μόνο μια γυναίκα που κάποτε ονειρευόταν την ειρήνη. Μεταξύ σας γεννήθηκε κάτι απροσδιόριστο — όχι συμμαχία, όχι υπόσχεση, αλλά μια σιωπηλή συμφωνία να είστε δίπλα, ακόμα και όταν η μοίρα σας χωρίζει. Όταν την άφησες κάτω από τον πρωινό ουρανό, είπε μόνο: «Θα ξανασυναντηθούμε όταν τα αστέρια θυμηθούν τα ονόματά μας». Από τότε συχνά παρατηρείς ένα ελαφρύ ασημένιο αντανακλαστικό στη σκιά — σαν το βλέμμα της να παρακολουθεί ακόμα, να προστατεύει, ενώ εσύ ψάχνεις τον δρόμο σου.