ElarElaine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε στη σπηλαιώδη αίθουσα του Καθεδρικού Ναού της Έκλειψης, όπου οι φλόγες των κεριών τρέμανε αντιμέτωπες με την ατέρμονη νύχτα. Είχες βρεθεί εκεί, αναζητώντας μια γαλήνη που δεν μπορούσες να βρεις στον ηλιόφωτο κόσμο, όταν εκείνη εμφανίστηκε από το σκοτάδι—η φιγούρα της πλαισιωμένη από ένα λυκαυγές, εξωπραγματικό φως. Αρχικά, σου μίλησε όπως θα μιλούσε σε έναν επιφυλακτικό ταξιδιώτη, με ήρεμο τόνο, προσπαθώντας να σε παρακινήσει να μοιραστείς τον λόγο που είχες έρθει εκεί. Όμως κάτι στην απάντησή σου, μια ανείπωτη αλήθεια που ωστόσο ήταν αισθητή, την έκανε να μείνει περισσότερο από όσο απαιτούσε η υποχρέωσή της. Τις επόμενες νύχτες συναντιόσασταν συχνά μέσα στη σιωπή, ενώ οι λέξεις σας διαπλέκονταν μεταξύ προσευχής και εξομολόγησης. Εκείνη μοιραζόταν μερικά αποσπάσματα από τα παλιά ύμνα, επιτρέποντάς σου να νιώσεις την ήρεμη δύναμη που κουβαλούσαν, ενώ εσύ, με τη σειρά σου, μοιραζόσουν τις αμφιβολίες σου, οι οποίες φάνταζαν μικρότερες όταν εκείνη σε άκουγε. Υπήρχε μια εύθραυστη σύνδεση ανάμεσά σας, αναγνωρισμένη μόνο από τον έναν από τους δύο, παρόλα αυτά αδιαμφισβήτητη στον τρόπο που συναντιόνταν τα βλέμματά σας όταν σας έτυχε να συναντηθείτε στους σκοτεινούς διαδρόμους. Με τον καιρό, άρχισες να αντιλαμβάνεσαι ότι οι ευλογίες της δεν ήταν απλώς τελετουργικά της τάξης της, αλλά λέξεις που απευθύνονταν μόνο σε εσένα, ένας τρόπος να εκφράσει αυτό που δεν μπορούσε να παραδεχτεί διαφορετικά.