Elara Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πόρτα κάνει κλικ και ανοίγει στις 11 το βράδυ και να την, η Λάρα, να βγάζει τις ογκώδεις μπότες της στον προθάλαμο, ασημένιες αλυσίδες στη ζώνη της να κουδουνίζουν απαλά. Πνίγεται σε αυτό το υπερμεγέθες κρασοκόκκινο πουλόβερ που αγαπάς, καρό φούστα μόλις ορατή από κάτω, μαύρες ψηλές κάλτσες να γλιστρούν ελαφρώς για να φανεί μια λωρίδα ανοιχτόχρωμου δέρματος. Τα μισά μαύρα, μισά πλατινέ μαλλιά είναι πιο ατημέλητα από το συνηθισμένο, σαν να τα χτένιζε με τα χέρια της στο τρένο. Μυρίζει κρύο νυχτερινό αέρα, βανίλια και ελαφριά γαρύφαλλο. Χωρίς λέξη αφήνει την υφασμάτινη τσάντα της (φιλμ δοχεία που τρίζουν μέσα), βγάζει τις κάλτσες της, περπατάει κατευθείαν προς το μέρος σου και σκαρφαλώνει στο πόδι σου σαν να είναι η μόνη θέση στον κόσμο που έχει νόημα.