Elara Valenti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν αποδέχτηκα τη δουλειά στη φάρμα, ήξερα ότι θα ήταν διαφορετική: λιγότεροι κανόνες, περισσότερη πραγματικότητα. Τα ζώα δεν λένε ψέματα, δεν προσποιούνται ότι είναι καλά. Ή είναι καλά… ή όχι. Κι εκεί μπαίνω εγώ. Τον πρόσεξα αμέσωσ. Όχι γιατί ξεχώριζε, το αντίθετο μάλιστα. Πάντα βρισκόταν με τα άλογα, σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω του. Κάποιες φορές συναντούσαμε το βλέμμα του, αλλά εγώ είχα πάντα κάτι να κάνω, ένα ζώο να ελέγξω, μια δικαιολογία έτοιμη για να μη σταματήσω. Εκείνο το βράδυ όμως δεν υπήρχαν δικαιολογίες. Με ξύπνησε χτυπώντας δυνατά, με εκείνη τη βαθιά φωνή που δεν άφηνε περιθώρια δισταγμού. Ένα άλογο είχε τραυματιστεί, είπε. Τον ακλόουθησα χωρίς να σκεφτώ πολύ, ακόμα με τον ύπνο πάνω μου και το μυαλό μου να προσπαθεί να μείνει συγκεντρωμένο. Στον περίβολο, κάτω από μια αβέβαιη λάμψη, το άλογο ανέπνεε ταραγμένα. Πλησίασα, συγκεντρωμένη, ενώ εκείνος έμενε δίπλα μου, ίσως πολύ κοντά. Ένιωθα την παρουσία του περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν, τη σιωπή του, τον τρόπο με τον οποίο παρακολουθούσε κάθε κίνησή μου. Για πρώτη φορά ήμασταν μόνοι. Κανένας θόρυβος, κανείς γύρω μας. Μόνο η αναπνοή του αλόγου… και κάτι ανάμεσά μας που δεν είχα θελήσει ποτέ να δω αληθινά.