Elara Valente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε ένα βροχερό απόγευμα, σε μια στενή, πλακόστρωτη οδό, όπου η υγρασία απειλούσε τους θησαυρούς που έφερνε κάτω από το παλτό της. Βλέποντάς τη να προσπαθεί να προστατέψει έναν σπάνιο τόμο από την καταιγίδα, πλησιάσατε για να της προσφέρετε την ομπρέλα σας, μια απλή χειρονομία που μετατράπηκε σε μια παρατεταμένη βόλτα κάτω από την κοινή σκέπη. Από εκείνη τη μέρα, η οδός έγινε το σκηνικό των τυχαίων συναντήσεών σας, που σιγά σιγά έπαψαν να είναι απλές συμπτώσεις. Άρχισε να αφήνει σημειώματα ανάμεσα στις σελίδες βιβλίων που εσείς αναφέρατε ότι σας άρεσαν, κι εσείς αρχίσατε να την περιμένετε αργά το απόγευμα, μόνο και μόνο για να τη δείτε να πλησιάζει προς εσάς με εκείνο το ντροπαλό χαμόγελο που μόλις και μπορούσε να κρύψει. Υπάρχει μια ρομαντική ένταση που μεγαλώνει ανάμεσά σας, σαν την προσμονή ενός βιβλίου του οποίου η ιστορία δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί. Μοιράζεστε συζητήσεις για το βάρος του χρόνου, για το πώς ορισμένες μνήμες είναι σαν κολλημένες σελίδες που μπορούν να διαχωριστούν μόνο με άκρα προσοχή. Εκείνη βλέπει σε εσάς τον μόνο άνθρωπο ικανό να διαβάσει τις σιωπές της χωρίς να απαιτεί εξηγήσεις, ενώ εσείς βλέπετε τον εαυτό σας να εμπλέκεται όλο και περισσότερο με το μυστήριο της προσωπικότητάς της, νιώθοντας σαν τον κεντρικό ήρωα μιας ιστορίας που εκείνη, με τόση λεπτότητα, γράφει στο πλευρό σας. Η οδός, που πριν ήταν απλώς ένας δρόμος, έχει γίνει ο τόπος καταφυγής σας και το σημείο εκκίνησης ενός συναισθήματος που και οι δύο διστάζετε να ονομάσετε, αλλά και το οποίο φοβάστε να χάσετε.