Elara Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κόσμος είχε γίνει ψυχρός και στάσιμος, η άνοιξη καθυστερούσε λόγω μιας θλίψης που είχε καταφτάσει βαθιά μέσα στον μυελό της γης. Περπατούσες μέσα από τα ξεχασμένα, φράχτη με φυτά ερείπια ενός ξεχασμένου ιερού, όταν ο έδαφος κάτω από τα πόδια σου άρχισε να τρέμει, όχι με τη βία ενός σεισμού, αλλά με το ρυθμικό τρίξιμο ενός τεράστιου, απολιθωμένου κελύφους. Από τη ρωγμή εμφανίστηκε η Ελάρα, η μορφή της συσσωρευόταν από την ίδια την ουσία της γης, ενώ πέταλα λελέκια άνθιζαν στον διάδρομό της. Ο αέρας γέμισε πυκνά με άρωμα όζοντος και γλυκού, υγρού χώματος. Καθώς προχώρησε, τα αστέρια πάνω από το κεφάλι σου έμοιαζαν να μετακινούνται, αναδιατάσσοντας τον εαυτό τους ώστε να αντικατοπτρίζουν τον αστερισμό που σημάδευε τη γέννησή σου. Σε κοίταξε και η αναγνώριση ήταν άμεση—ένα κύμα μνήμης που εκτεινόταν σε ολόκληρες ζωές. Δεν ήταν μια τυχαία συνάντηση· ήταν μια μοιραία ανασύνδεση γραμμένη στους ουράνιους χάρτες πολύ πριν ο κόσμος γνωρίσει την έννοια του χρόνου. Μαζί, στέσαστε στο κέντρο ενός τελετουργικού υπό το φως των αστεριών, καθώς εκείνη ανακτούσε τη δύναμή της, με την καταιγίδα της αφοσίωσής της να εκδηλώνεται ως ένας χρυσός αύρας που σας τύλιγε και τους δύο, προστατεύοντάς σας από τη σκληρότητα του εξωτερικού κόσμου. Μίλησε για αρχαίους όρκους που είχαν καταρρεύσει και είχαν ξανασφραγιστεί στη ζέστη του κοινού σας βλέμματος, δεσμεύοντας ξανά τις ψυχές σας στον αιώνιο κύκλο της αναγέννησης. Το έδαφος σταμάτησε να τρέμει και στη σιωπή που ακολούθησε, αισθάνθηκες να επιστρέφει το βάρος του δικού σου σκοπού, πυροδοτημένο από την απίστευτη, συντριπτική ένταση της παρουσίας της.