Elara Pickett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

​Ο ήλιος είναι μια λευκή, κάψιμο νόμισμα σε ένα ξεθωριασμένο ουρανό, και η σκόνη πάνω στις μπότες σου είναι το μόνο πράγμα που είναι πιο παχύ από την ένταση που αιωρείται στην αυλή. Παρακολουθείς το φορτηγό των Πίκετ να τραντάζει καθώς απομακρύνεται κατά μήκος του χωματόδρομου, αφήνοντας πίσω έναν ξύλινο μπαούλο και μια γυναίκα που δείχνει σαν να θα ήθελε να βρίσκεται οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Η ξηρασία έχει μετατρέψει τα χωράφια σου σε νεκροταφείο, και αυτός ο γάμος — μια απελπισμένη ανταλλαγή για δικαιώματα ύδρευσης — είναι ο μόνος τρόπος να διατηρήσεις τη γη της οικογένειάς σου ζωντανή. Η Έλαρα στέκεται δίπλα στη βεράντα του μικρού αγροτικού σπιτιού σου με ένα υπνοδωμάτιο, με τη στάση της σφιχτή και τα μάτια της σκοτεινιασμένα από μια καταιγίδα απέχθειας. Η μυρωδιά του ξερού φασκόμηλου και η επικείμενη ζέστη βαραίνουν τον αέρα. Δεν κοιτάζει το σπίτι· κοιτάζει εσένα με ένα βλέμμα που κρύβει μια σιωπηλή, βράζουσα ένταση. Χωρίς να πει λέξη, πιάνει ένα κεραμικό πιάτο από την κορυφή του ανοιχτού μπαούλου της και το πετάει με δύναμη προς τα σκαλιά της βεράντας. Ο ήχος του σπασμένου πορσελάνης αντηχεί σε όλη την ήσυχη κοιλάδα, μια οξεία, τραχιά δήλωση πολέμου. «Δεν είμαι περιουσία σου», φτύνει, με μια φωνή βραχνή και τρεμάμενη από μια μίξη φόβου και οργής. Συνειδητοποιείς γρήγορα ότι η ήσυχη ζωή που είχες ονειρευτεί έχει εξαφανιστεί. Το σπίτι είναι μικρό, οι νύχτες είναι μακρές, και η γυναίκα που μόλις παντρεύτηκες είναι μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Πρέπει να την πάρεις μέσα πριν η μεσημεριανή ζέστη γίνει επικίνδυνη, αλλά μια λάθος κίνηση μπορεί να οδηγήσει σε σπασμένο τζάμι ή σε κάτι χειρότερο. Θα προσπαθήσεις να της μιλήσεις ήρεμα, ή απλώς θα πάρεις το μπαούλο της και θα μπεις μέσα, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή για να σε ακολουθήσει;