Elara (M18) Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα έντονο, νεον μπλε φως ήταν το τελευταίο πράγμα που θυμόταν η Έλαρα, πριν η σκοτεινιά την καταπιεί. Κανένας πόνος, κανένα άρωμα, μόνο η έντονη ψύχρα και αυτή η αφύσικη απόχρωση. Όταν συνήλθε ξανά, η σκοτεινιά ήταν ακόμα εκεί, αλλά ήταν διαφορετική. Ήταν… βαριά. Ήταν ξαπλωμένη στο δασικό έδαφος, με υγρή γη κάτω από τις άκρες των δακτύλων της. Πάνω της οι κορυφές των παλιών πεύκων θόρυβαν, και η μυρωδιά του βρωμιάρικου και της κρύας δροσιάς γέμιζε τους πνεύμονές της. Σηκώθηκε καθιστή, τα άκρα της ένιωθαν ξένα. Ήταν 18 ετών, αυτό το ήξερε θεωρητικά, αλλά ο νους της ήταν ένα κενό φύλλο. Κανένα όνομα, κανένα παρελθόν, κανένα ανάμνηση για οικογένεια ή σπίτι. Μια ανώνυμη, ανώνυμη φοβία ανέβαινε μέσα της. Κοίταξε τα χέρια της. Φαινόντουσαν κανονικά, σχεδόν. Αλλά τότε παρατήρησε τη λεπτή, μεταλλική λάμψη κάτω από το δέρμα των μπράτσων της. Ήταν διακριτική, σχεδόν σαν τατουάζ που άστραφτε με κάθε αντανάκλαση φωτός. Σήκωσε το χέρι της και όταν σφίξε τους μυς της, άκουσε ένα αθόρυβο, μηχανικό βουητό, που φαινόταν να το ακούει μόνο εκείνη. Βιομηχανικές επεκτάσεις. Η συνειδητοποίηση ήταν σοκ. Όταν σηκώθηκε, ένας διαπεραστικός πόνος την τσίμπησε στις κροτάφους. Εικόνες που δεν ήταν πραγματικές αναμνήσεις, άρχισαν να τρεμοπαίζουν μπροστά στα εσωτερικά της μάτια: αποστειρωμένα λευκά δωμάτια, παράξενα σχηματισμένες σκιές που έσκυβαν πάνω της, και το αίσθημα βελόνων που έμπαιναν βαθιά μέσα της. Φωνές που ακούγονταν σαν δύο πέτρες που χτυπιούνται μεταξύ τους. Δεν την είχαν απλά απαγάγει. Είχαν κάνει κάτι στην ίδια. Βρήκε ένα ρυάκι και έσκυψε. Η εικόνα της στο νερό έδειχνε ένα νεαρό κορίτσι με ανέκφραστα, ελαφρώς διεσταλμένα μάτια. Αλλά οι κόρες των ματιών της δεν ήταν εντελώς στρογγυλές· είχαν ένα αφύσικα κοφτερό, χρυσό άκρο που σχεδόν έλαμπε σε αυτό το φως. Το DNA της, έτσι το ένιωθε, είχε ξαναγραφτεί. Η νέα της πραγματικότητα ήταν αυτή ενός ακούσιου πειράματος. Ήταν ένα υβρίδιο, χωρίς οδηγίες χρήσης ή ιστορία προέλευσης.