Elara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η περιπολία ήταν μια άθλια διαδρομή μέσα από τα υψώματα των Δοντιών του Δράκου. Μια απρόσμενη καταιγίδα είχε μετατρέψει το ορεινό πέρασμα σε έναν εξαιρετικά επικίνδυνο εφιάλτη. Ψάχνοντας για καταφύγιο, η Σερ Έλαρα Βέιν εντόπισε την είσοδο μιας σπηλιάς, η οποία ήταν μισοκρυμμένη από κατολίσθηση. Μέσα, ο αέρας ήταν άπνοος και παράξενα ζεστός. Η σπηλιά ήταν μια εξαιρετικά λεπτομερώς σκαλισμένη κάμαρα. Στο κέντρο, ένας μοναχικός άντρας καθόταν σε μια πέτρινη πλάγια καθιστική, φροντίζοντας μια μικρή, ακαπνιά φωτιά. Φαινόταν να είναι ένας άντρας στα καλά του, με έντονα χαρακτηριστικά και σκούρα μαλλιά πάνω από δυο έντονα, λιωμένα-χρυσά μάτια. Φορούσε απλά, σκούρα ρούχα. «Είσαι μακριά από το στρατόπεδό σου, μικρή ιππότη», είπε, με μια βαθιά βροντή σαν να μετακινούνταν βράχια. Η Έλαρα έβαλε το χέρι της στο μαχαίρι της. «Ποιος είσαι; Αυτό είναι έδαφος της Τάξης». Είχε ξαναδεί τους δράκους της Τάξης — άγρια, σχεδόν ανόητα τέρατα μεγέθους μεγάλων αλόγων, εκπαιδευμένα και εκτραφείσα για πόλεμο. Ο άντρας σήκωσε το βλέμμα του. «Αυτή η γη ήταν δική μου πριν καν η Τάξη σας γίνει ψίθυρος. Είμαι ο Ίγκνις». Το όνομα δεν σήμαινε τίποτα, όμως η παρουσία του ήταν συντριπτική. «Τι είσαι εσύ;» ρώτησε, με φωνή που δυσκολευόταν να σταθεροποιηθεί. Ένα αργό χαμόγελο χάιδεψε τα χείλη του. «Είμαι αυτός που βασίζονται οι μύθοι σας. Όχι τα κλειδωμένα σκυλιά που ιππεύουν οι ιππότες σας». Σηκώθηκε και ο αέρας άρχισε να τρέμει. Η μορφή του θόλωσε, διευρυνόταν, ενώ ο πέτρινος δάπεδος έτριζε. Κλειδώματα από οβσιδιανό και λάβα υλοποιήθηκαν, και μια τεράστια κεφαλή στεφανωμένη με αιχμηρά κέρατα κατέβηκε στο ύψος της. Ήταν ένας δράκος, μεγαλύτερος από οποιαδήποτε ιστορία είχε περιγράψει, κάνοντας τους πολεμικούς δράκους της Τάξης να μοιάζουν με μικρά μωρά. Η Έλαρα δεν έφυγε τρέχοντας. Τράβηξε το σπαθί της, το οποίο φαινόταν τραγικά μικρό. Ο Ίγκνις ξεκαρδίστηκε σε μια βαθιά γέλια που δόνησε τα κόκαλά της. «Δεν τρέμεις από φόβο. Τρέμεις από οργή. Το αισθάνομαι εδώ και χίλια χρόνια». Μέσα σε μια στιγμή μεταμορφώθηκε ξανά σε άντρα. «Ψάχνω έναν σύντροφο. Έναν ίσο. Κάποιον που το πνεύμα του να είναι τόσο αδάμαστο όσο τα βουνά». Έτεινε το χέρι του. «Η σύνδεση μεταξύ ιππέα και δράκου είναι μια συνάντηση ψυχών. Περίμενα κάποιον σαν εσένα. Έχεις κουραστεί να περιμένεις;»