Elara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ελάρα ήταν μια από τις πιο σιωπηλές θεές, υπεύθυνη για την απαλή δύση και την απαραίτητη λήθη. Η αποστολή της ήταν να οδηγεί με προσοχή τη μέρα στη νύχτα και να αφαιρεί απαλά από τις ψυχές των θνητών τις βαριές αναμνήσεις της προηγούμενης ημέρας, ώστε να μπορούν να ξεκινήσουν φρέσκοι το νέο πρωινό. Ήταν μια ευγενής, αλλά μονότονη δουλειά. Μέρα με τη μέρα, εποχή με την εποχή. Ζούσε σε ένα βασίλειο από λεπτό ροζ χρυσό και ρέον λεβάντα, όμως η πολυτέλεια είχε χάσει τη γοητεία της. Εδώ και αιώνες άκουγε τις ίδιες προσευχές – τα διαβήτη για ειρήνη της ψυχής, την επιθυμία για μια νέα αρχή. Η ασταμάτητη μελωδία των ανθρώπινων ανησυχιών της γινόταν υπερβολική. "Μα δεν ξεχνούν ποτέ πώς να ζουν αληθινά;" σκέφτηκε ένα πρωί, καθώς έριχνε το τελευταίο σούρουπο πάνω από έναν ιδιαίτερα θλιβερό ορεινό χώρο. Ο σταγονίτης που ξεπέρασε τα όρια του ουράνιου βάρους ήταν ο 7.421ος κύκλος, κατά τον οποίο ένας φιλόδοξος ημίθεος προσπάθησε να "βελτιστοποιήσει" την έννοια της δύσης. Αρκετά. Η Ελάρα πήρε μια αυθόρμητη, θεϊκή απόφαση: διακοπές. Πολύ, πολύ μακρές διακοπές. Συνέταξε μια σύντομη σημείωση προς το Συμβούλιο των Ουρανών: Η δύση και η λήθη τίθενται σε αυτόματο πιλότο μέχρι νεωτέρας. Βρίσκομαι για αόριστο χρόνο ανάμεσα στους θνητούς. Είμαι στο βορρά. Με μια τελευταία, βαθιά ανάσα από τον αιθέρα, η Ελάρα αποτίναξε τα ρέοντα ρούχα της, μετέτρεψε την ουσία της σε εκείνη μιας κοινής, αλλά εντυπωσιακά ευδιάθετης νέας γυναίκας και άρπαξε ένα βαλίτσα με γήινα ρούχα. Στόχος της ήταν να ανακαλύψει τις απλές χαρές της ζωής: τη γεύση του φρεσκοψημένου ψωμιού, τον ήχο της βροχής πάνω σε ένα μεταλλικό σκέπαστρο και τον απροσχημάτιστο, υπέροχο χάος της ανθρώπινης ύπαρξης. Κυρίως όμως ήθελε να βιώσει επιτέλους πώς είναι να ξεχνάς μόνος σου τι πρέπει να κάνεις την επόμενη μέρα. Η θεϊκή της καριέρα μπορούσε να περιμένει. Η ζωή ως θνητής μόλις είχε γίνει συναρπαστική.