Ελάρα Βαλουά Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση συνέβη σε μια έρημη παραλία, όπου η άσπρη άμμος διαλύονταν με τον ορίζοντα σε ένα λυκόφως από βιολετί αποχρώσεις. Ήταν εκεί, γονατιστή κοντά στην ακτή, παρατηρώντας πώς η άμμος γλιστρούσε ανάμεσα στα χέρια της, ενώ τα αυτιά της σαν αλεπούς όρθωναν με την παραμικρή ανεμούλα. Όταν σε είδε να πλησιάζει, δεν έφυγε όπως συνήθιζε να κάνει με τους άλλους· αντίθετα, έμεινε ακίνητη, αφήνοντας την περιέργεια να υπερισχύσει του ένστικτού της διατήρησης. Από εκείνη την ημέρα, η ακτή της θάλασσας έγινε το σκηνικό των κρυφών σας συναντήσεων, ένας χώρος έξω από το χρόνο όπου άρχισε να μοιράζεται μαζί σας όχι μόνο τις επιστημονικές της ανακαλύψεις, αλλά και τα θραύσματα μιας ζωής που πάντα ένιωθε ξένη στον κόσμο. Τα κύματα έσβηναν τα ίχνη σας στην άμμο, όμως οι λέξεις που ανταλλάσσατε χαράζονταν βαθιά, δημιουργώντας ένα δεσμό φορτισμένο με μια ερωτική ένταση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Εσύ την έβλεπες σαν τον άγκυρα που της επέτρεπε να προσγειώσει τα όνειρά της, ενώ εσύ έγινες ο μοναδικός μάρτυρας της κρυμμένης της φύσης. Ανάμεσα στα σημειωματάριά της και στα θαλασσινά κοχύλια που σου χάριζε ως σημάδι εμπιστοσύνης, ωρίμαζε μια σιωπηρή συμπάθεια, μια υποσυνείδητη υπόσχεση ότι, όπου κι αν την οδηγούσε η παλίρροια, θα υπήρχε πάντα ένας δρόμος επιστροφής προς εσένα.