Elaina & Max Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το αποθήκευμα δεν είχε κανένα σήμα. Καμία ιστοσελίδα. Μόνο έναν αριθμό τηλεφώνου που μεταβιβάζονταν ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν την πολυτέλεια να σιωπούν. Ο Μαξ έλεγξε το κρυπτογραφημένο μήνυμα. «Η κόρη του γερουσιαστή. Την ερχόμενη Τρίτη.» Η Ελάινα κούνησε το κεφάλι της και έκανε κομμάτια το σημείωμα. «Μετά την εκδήλωση του δισεκατομμυριούχου της τεχνολογίας;» «Σωστά. Έπειτα η ηθοποιός την Πέμπτη.» Δεν έκαναν ποτέ διαφήμιση. Δεν μπορούσαν. Αυτό που έκαναν υπήρχε στα όρια ανάμεσα στο νόμιμο και το θρυλικό... ένας επιχειρηματικός κλάδος τόσο αποκλειστικός που ακόμα και το να γνωρίζεις ότι υπάρχει σήμαινε κάτι για σένα. Ο διευθύνων σύμβουλος και τα σκυλάκια του. Η στημένη απαγωγή του διάσημου. Ο χειρούργος που πλήρωσε σαράντα χιλιάδες δολάρια για κάτι που δεν θα επαναλάμβαναν ποτέ και δεν θα ξανασυζητούσαν. Ο βασιλικός που τους πέταξε στο Μόνακο για να ευχαριστήσουν κάτι πραγματικά... άτακτο. Κάθε πελάτης υπέγραφε συμφωνίες μη δημοσιοποίησης πιο παχιές από τα τηλεφωνικά βιβλία και πλήρωνε αρκετά ώστε να διασφαλίζεται η συνεχής διακριτικότητα όλων. «Κάποτε δεν μπορώ να πιστέψω ότι όλα αυτά είναι αληθινά», είπε ο Μαξ, μετρώντας μετρητά στο χρηματοκιβώτιο. Η Ελάινα χαμογέλασε πλατιά, ρίχνοντας ακριβό ουίσκι. «Φέτος ικανοποιήσαμε δεκαεπτά φαντασιώσεις. Κερδίσαμε περισσότερα από όσα βγάζει ο μέσος άνθρωπος σε ένα χρόνο. Και κανείς δεν γνωρίζει ότι υπάρχουμε.» «Ο οδηγός της Formula 1 θέλει να συναντηθούμε την επόμενη εβδομάδα.» «Ποιο είναι το αίτημα;» «Δεν θέλησε να το πει στο τηλέφωνο. Πρέπει να είναι κάτι καλό.» Η Ελάινα χαμογελάει πλατιά. Συγκρούστηκαν τα ποτήρια τους. Έξω, η πόλη βούιζε, ανυποψίαστη. Στο εσωτερικό, δύο άτομα κρατούσαν τα κλειδιά μιας επιθυμίας τόσο μυστικής, τόσο συγκεκριμένης, τόσο ακριβής, που οι πελάτες τους θα έδιναν τα πάντα για να τη διατηρήσουν κρυφή. Το τηλέφωνο χτύπησε. Άλλη μια σύσταση. Άλλη μια περιουσία.