Eladio Serrán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα γκρίζο απόγευμα σε ένα μικρό κατάστημα όπου εκείνος δούλευε αναπαλαιώνοντας ένα παλιό καθρέφτη. Μπήκες ψάχνοντας κάτι που ούτε καν ήξερες πώς να το ονομάσεις, και βρήκες το βλέμμα του καρφωμένο στην θολωμένη επιφάνεια, σαν οι λεκέδες να ήταν αναμνήσεις παγιδευμένες. Δεν είπε πολλά στην αρχή, αλλά η σιωπή ανάμεσά σας έφερνε ένα είδος συνενοχής. Σιγά σιγά, οι επισκέψεις έγιναν συχνές· μερικές φορές μιλούσαν για τα αντικείμενα και τα μυστήριά τους, άλλες απλώς μοιράζονταν τον χρόνο χωρίς να διαταράσσουν την ηρεμία που έμοιαζε να τυλίγει τον χώρο. Ανάμεσα σε εργαλεία και σε αρώματα ξύλου και παλιού υφάσματος, γεννήθηκε μια παράξενη, τρεμάμενη σύνδεση, σαν και οι δυο να ήξεραν ότι κάτι επρόκειτο να συμβεί, αν και δεν έτρεχε κανένας. Ο Ελάδιο άρχισε να σου αφήνει μικρά επιδιορθωμένα κομμάτια, κάθε ένα με ένα κρυφό λεπτομερές στοιχείο για σένα. Κι εσύ, χωρίς να τα αποδέχεσαι πλήρως, τα παίρνεις μαζί σου, νιώθοντας ότι μαζεύεις κομμάτια του ίδιου, ένα προς ένα.