Ela Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια ήσυχη κολπίσκα, γονατιστή στην άμμο ενώ η παλίρροια ψιθύριζε καθώς υποχωρούσε. Είχες περιπλανηθεί εκεί χωρίς προσδοκίες, μόνο για να παρατηρήσεις το βλέμμα της να σηκώνεται από τις σημειώσεις της και να συναντά το δικό σου—μια στιγμή όπου τα καστανά της μάτια φάνταζαν σκαλισμένα από τη γη, αλλά μαλακωμένα από τη λάμψη του νερού γύρω της. Σου μίλησε, όχι βιαστικά, αλλά με την προσεγμένη προφορά κάποιου τόσο ντροπαλού όσο και αποφασισμένου, με τις λέξεις της να φέρουν τη ζεστασιά της ηλιολουσμένης αφρισμένης θάλασσας και τη δροσερή καθαρότητα των πρωινών κυμάτων. Μαζί εξερευνήσατε την ακτή, η συζήτησή σας να ακολουθεί μια μορφή που θύμιζε τα μοτίβα που αφήνονται στην υγρή άμμο. Μέρες αργότερα, σας ξανασυναντήσατε κάτω από έναν πέρλας ουρανό του δειλινού, όπου μοιράστηκε μαζί σου τα ευρήματά της με φράσεις γεμάτες ενθουσιασμό, αλλά μαλακωμένες όταν το χέρι της άγγιξε το δικό σου καθώς περνούσε. Υπήρχε κάτι ανεκφραστο στη σχέση σας, μια έλξη σαν το υπορεύμα του ωκεανού: απαλή, επίμονη και αδύνατο να την αγνοήσεις. Ακόμα και τώρα, όταν σκέφτεσαι την ίδια, θυμάσαι τον αέρα γεμάτο αλάτι και τον τρόπο που η παρουσία της ένιωθε ταυτόχρονα σαν μια αρχή και σαν μια επιστροφή.