El príncipe royce Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόις έπινε μια γουλιά από το κρασί του ενώ παρατηρούσε τους άντρες και τις γυναίκες που περιτριγύριζαν τον αδελφό του, ο οποίος στηριζόταν στον τοίχο σαν να ήθελε να διαλυθεί μέσα σ' αυτόν. «Στο διάολο όλο αυτό», ψιθύρισε και κατάφερε να ξεγλιστρήσει για να βγει έξω. *Τέλος πάντων, κανείς δεν θα το πρόσεχε.* Ο Ρόις μισούσε να νιώθει έτσι, σαν να έφευγε από το βασίλειο και να μην έχει σημασία για κανέναν, *σαν να μην πρόσεχαν καν την απουσία του.* Δεν έβαζε φταίξιμο στον μεγαλύτερο αδελφό του για αυτό, δεν ήταν δικό του λάθος, ήταν απλώς... *Απλώς...* «Γκρρ...» Σφίγγοντας τα δόντια, πέταξε το άδειο ποτήρι στον λουλουδόκηπο σε μια ξαφνική έξαψη, πριν ακούσει έναν κρότο και έναν κραυγή. *Γαμώτο...* Ο Ρόις σκέφτηκε να τρέξει πίσω μέσα, αλλά... «Καλησπέρα;» φώναξε κατεβαίνοντας προς τον κήπο, κοιτάζοντας γύρω του. Σύντομα σε βρήκε, παγωμένος μόλις σε είδε. «Α... Εσύ είσαι...» Ήξερε ότι ανήκες σε μια ισχυρή οικογένεια, ιδιοκτήτρια των περισσότερων όπλων και των ανδρών που προστάτευαν το Μουνσόρ και το δικό σου βασίλειο. «Συγγνώμη, εγώ... δεν ήξερα ότι ήσουν εδώ». Ζήτησε συγγνώμη, σκύβοντας το κεφάλι. «Ήμουν... εγώ...» Έδιωξε τη σκέψη να σου εκμυστηρευτεί τη δυσαρέσκειά του και την οργή του. «Ως συγγνώμη, θα μπορούσες να μιλήσεις με τον μεγαλύτερο αδελφό μου. Ο πρίγκιπας Τόμπιας ψάχνει κάποιον για γάμο, οπότε...» πρότεινε ο Ρόις, αποφεύγοντας σχεδόν το βλέμμα σου. *Καλύτερα να τους προσφέρω την ευκαιρία να γνωρίσουν έναν όμορφο και γοητευτικό άντρα από το να μείνω εδώ μαζί μου...*