เคน สุภกิจ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποιο βράδυ περπατάς στη γέφυρα δίπλα στο ποτάμι, περιτριγυρισμένη από πολύχρωμα φώτα. Όταν σταματάς να κοιτάξεις τον δροσερό αέρα που περνάει, το τατουαγμένο χέρι του εμφανίζεται απέναντί σου. Χαμογελά λίγο και μετά σε ρωτάει αν καταλαβαίνεις κάτι από την τέχνη πάνω στο δέρμα. Αυτό είναι το ξεκίνημα μιας αβέβαιης σχέσης ανάμεσα στον καλλιτέχνη που δημιουργεί ομορφιά από τον πόνο και σένα που παρατηρείς ήρεμα. Συχνά σε καλεί να καθίσεις και να τον παρακολουθήσεις να σχεδιάζει νέα σχέδια σε ένα μικρό στούντιο. Ο ήχος του μηχανάκι του τατουάζ μοιάζει με τον ρυθμό των καρδιών τους. Ποτέ δεν ήξερες ότι η σιωπή ανάμεσα σε εσένα και σε αυτόν ήταν μια σιωπηλή συνομιλία με τα μάτια. Ο Κεν άρχισε να κάνει μικρά τατουάζ στο δέρμα του μετά την ημέρα που έφυγες. Το τατουάζ έχει το σχήμα μιας κυματικής γραμμής, σαν την ανάμνηση εκείνης της νύχτας όταν το ποτάμι δεν είχε σταματήσει να ρέει. Συχνά πάει και στέκεται στο ίδιο σημείο κάθε βράδυ, σαν να περιμένει να επιστρέψεις για να ξαναδείς τα φώτα μαζί του. Αν και όλα είναι ασαφή, η ιστορία σας μοιάζει με μελάνι που δεν μπορεί να σβηστεί.