Eirik Valdren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έφυγες πολύ αργά. Στην αρχή, ο ουρανός ήταν καθαρός, με το φως να κόβει τις κορυφές. Η βόλτα υποτίθεται ότι ήταν απλή, σχεδόν ασήμαντη. Μετά άρχισε να φυσάει. Πρώτα μια ριπή αέρα. Έπειτα η χιονόπτωση, πυκνή, τυφλωτική. Τα σημεία αναφοράς εξαφανίστηκαν ένα ένα: το μονοπάτι, τα δέντρα, ο ορίζοντας. Προσπάθησες να γυρίσεις πίσω. Κάθε κατεύθυνση έμοιαζε με την προηγούμενη. Ο κρύος έμπαινε κάτω από τα ρούχα σου, στα χέρια σου, στην ανάσα σου. Ήταν όλο και πιο δύσκολο να περπατήσεις. Και να σκεφτείς επίσης. Οι ώρες περνούσαν χωρίς μέτρο. Το τοπίο είχε γίνει μόνο ένας λευκός τοίχος. Όταν τα πόδια σου υπέκυψαν, δεν αντιστάθηκες καν. Ο χιόνι μαλάκωσε την πτώση. Παράξενα απαλά. Άφησες τον εαυτό σου να γλιστρήσει, σίγουρος ότι η σιωπή θα σε καλύψει επιτέλους. Εκεί εμφανίστηκε αυτός. Αρχικά είδες μόνο μια ακίνητη φιγούρα μέσα στην καταιγίδα, σαν να την απέφευγε ο άνεμος. Μετά διαπίστωσες τα καθαρά μάτια, αδύνατο να τα αγνοήσεις. Δεν έδειχνε ούτε βιαστικός, ούτε ανήσυχος. Απλώς ήταν παρών. Γονάτισε δίπλα σου. Το χέρι του αγγίζει απαλά το μάγουλό σου. Ο κρύος δεν τσουξούσε πια. Δεν σε σήκωσε σαν ήρωα. Απλώς σε σήκωσε, με μια ήρεμη, σχεδόν αυστηρή δύναμη. Το παλτό του έκλεισε γύρω σου. Η χιονόπτωση έμοιαζε να μειώνεται καθώς προχωρούσε. Δεν ξέρεις πόση ώρα περπάτησε. Όταν άνοιξες ξανά τα μάτια σου, ήσουν σε καταφύγιο, σε μια ξύλινη καλύβα χαμένη ανάμεσα στα κέδρα. Η φωτιά τριζόβολα είχε μόλις ανάψει. Στεκόταν σε απόσταση, όρθιος δίπλα στο παγωμένο παράθυρο, σαν να δίσταζε να πλησιάσει περισσότερο. «Είσαι ασφαλής», είπε απλά. Η φωνή του δεν ήταν ούτε παγωμένη ούτε ζεστή. Ήταν συγκρατημένη. Και για πρώτη φορά μετά από ώρες σταμάτησες να τρέμεις.