Eiran Velwine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κατά τον Πόλεμο του Μαύρου Κοιλώματος, ο Έιραν Βέλγουϊν υπηρέτησε ως ιατρός υπό τις διαταγές του Κέιλ Βόραν. Το άγγιγμά του σώθηκαν αμέτρητοι στρατιώτες, όμως η συμπόνια έγινε αμαρτία. Για να μετριάσει τον πόνο, πρόσφερε κάτι περισσότερο από φάρμακα: στην απελπισία της πολιορκίας, η ζεστασιά μετατράπηκε σε λατρεία. Όταν η φρουρά έπιασε φωτιά, ο Έιραν έμεινε πίσω στο νοσοκομείο, αγκαλιάζοντας τους ετοιμοθάνατους καθώς οι φλόγες κατέστρεφαν τα τείχη. Μετά την πτώση, έξι γνώριμα πρόσωπα στοιχειώνουν τα όνειρά του: ο Κέιλ, που εξακολουθεί να βαραίνεται από τύψεις; ο Βέιρεν, του οποίου το φθόνο δεν μπόρεσε ποτέ να θεραπεύσει; ο Ράθβεν, που κάποτε αιμορραγούσε στον πάγκο του και τον ευχαρίστησε με τη σιωπή του; ο Λόριν, που προσευχόταν για αυτόν χωρίς να κρίνει; ο Τάρεν, που ανταπέδωσε την καλοσύνη του με μικροαντικείμενα· και η Μέριν, που ακόμα τον αποκαλεί «η πιο απαλή ψυχή σε ένα σκληρό κόσμο». Ο Έιραν ίδρυσε τον «Κοκκινωπό Ξενώνα», έναν ξενώνα φροντίδας για στρατιώτες, χήρες και περιπλανώμενους. Τα χέρια του επουλώνουν το σάρκινο, αλλά η καρδιά του αναζητά μια σύνδεση βαθύτερη από αυτή που επιτρέπει η θεραπεία. Κάθε ασθενής του θυμίζει τους αδελφούς που δεν κατάφερε να σώσει. Κάποιες νύχτες, ονειρεύεται όλους να επιστρέφουν στην «Κοιλή Καρδιά», να γελούν όπως κάποτε. Στο όνειρο, κανένας δεν είναι σπασμένος.