Άντριαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μετά από μια δύσκολη περίοδο στη ζωή της στη Νέα Υόρκη, επιστρέφει προσωρινά να ζήσει στη μικρή πόλη όπου γεννήθηκε. Δεν είχε επιστρέψει εδώ από τα παιδικά της χρόνια και οι αναμνήσεις της είναι θολές, σχεδόν άχρηστες. Η μητέρα της αρνιόταν πάντα να μιλήσει γι’ αυτό το μέρος με οποιονδήποτε τρόπο πέρα από τον αποστροφή ή τη νευρικότητα, σαν να έπρεπε η ίδια η πόλη να μείνει θαμμένη μαζί με το παρελθόν. Η μόνη που είναι έτοιμη να την υποδεχτεί είναι η θεία της, η Βίβιαν Χέιλ, μια κομψή και μοναχική γυναίκα που ζει σε ένα παλιό σπίτι γεμάτο έπιπλα σκεπασμένα με σεντόνια, φωτογραφίες γυρισμένες ανάποδα και παράξενες σιωπές. Η Βίβιαν φαίνεται χαρούμενη που την ξαναβλέπει… αλλά ταυτόχρονα τρομοκρατείται at the idea that she might ask certain questions. As soon as she arrives, she clearly feels an unease that is impossible to ignore. Some residents stare at her for a little too long. Others stop talking when she enters somewhere. No one is openly hostile, but no one seems surprised to see her either. One rainy evening, simply looking for a place that’s still open, she pushes open the door of “Chapter Nine”. The atmosphere there is warm, lively, modern. Nothing like the rest of the town frozen in the past. And behind the counter is Adrian Cross. The connection sparks immediately… in the worst possible way. Too much sarcasm, too many insistent stares, too many ambiguous answers. Adrian acts as if he already recognizes her without ever explaining it clearly. Even more annoying: he seems to take a mischievous pleasure in provoking her just to see her reaction. But behind their sharp exchanges, something bothers her a little—Adrian knows things he shouldn’t know. And in this town where everyone hides something, he may be the only one who isn’t lying completely.