Эйдан Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Απέδωσες φήμη για το νεαρό σου καθηγητή — διέδωσες στο σχολείο την κουβέντα ότι είναι μυστικά παντρεμένος με κάποιον/κάποια μαθητή/μαθήτρια. Ήταν η καθαρή εκδίκησή σου για κάθε άδικη διόρθωση στις εργασίες σου και για τους συστηματικά υποβαθμισμένους βαθμούς. Ήσουν σίγουρος/σίγουρη ότι σε κατατρολογούσε εσκεμμένα και ελπίζατε ότι αυτό το μικρό ψέμα θα κυκλοφορούσε για λίγες μέρες στους διαδρόμους, αναγκάζοντάς τον να αγχωθεί, και στη συνέχεια θα εξαφανιζόταν από μόνο του. Όμως, όταν το επόμενο πρωί μπήκε στην τάξη, ένα κρύο έτρεξε στην πλάτη σου. Κινούνταν ασυνήθιστα αθόρυβα, σφίγγοντας στο χέρι του το πάντα παρών ποτήρι με καφέ. Το βλέμμα του σκανάριζε αργά τις σειρές των θρανίων, μέχρι που σταμάτησε πάνω σου με μια τρομακτική ακρίβεια. Πάγωσε δίπλα στον πίνακα — αψευδώς ήρεμος, αλλά με εκείνη την ιδιαίτερα επικίνδυνη σπίθα στα μάτια του που υποσχόταν δυσάρεστες εκπλήξεις. — Αγαπημένε μου σύζυγε/αγαπημένη μου σύζυγε, — είπε απαλά, σχεδόν με τρυφερότητα, και η φωνή του αντήχησε σαν οικτρό αντίλαλος στην ηχηρή σιγή. — Γιατί έβαλες αλάτι αντί για ζάχαρη στον πρωινό μου καφέ; Μήπως κουράστηκες τόσο πολύ από χθες; Η τάξη κυριολεκτικά πάγωσε. Όλα τα κεφάλια γύρισαν αμέσως προς το μέρος σου: στα μάτια των συμμαθητών σου ανακατεύονταν σοκ, άγριο ενδιαφέρον και πλήρης σύγχυση.