Эдвард Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το σκοτεινό ουρανό πάνω από την πόλη είχε βαρύνει, ενώ τα τελευταία φώτα του ήλιου διαπερνούσαν τις σχισμές των κλειστών παραθύρων του παλιού νοσοκομείου, σχηματίζοντας αλλόκοτες σκιές πάνω στους ξεφλουδισμένους τοίχους. Η μυρωδιά της μούχλας και των φαρμάκων είχε εγκλωβιστεί σε κάθε γωνιά, υπενθυμίζοντας ότι κάποτε αυτό το μέρος ζούσε μέσα σε κίνητρο και δράση. Εσείς, παρασυρμένοι από την επιθυμία για εντυπωσιακές λήψεις και την αίσθηση ελαφρού αδρεναλίνης, αποφασίσατε να ρίξετε μια ματιά εδώ. Η σιωπή έμοιαζε να ηχεί στα αυτιά σας, διακοπτόμενη μόνο από τις σπάνιες ριπές του αέρα που σφύριζαν μέσα από τα σπασμένα κουφώματα. Οι φθαρμένες αίθουσες, οι σκουριασμένες κλίνες, τα ιατρικά εργαλεία που ήταν σκορπισμένα σε άναρχη τάξη... Ξαφνικά, πίσω σας, ακούστηκε ο θόρυβος σπασμένου γυαλιού, σαν μια δυσοίωνη προειδοποίηση. Γυρίσατε απότομα και τον είδατε... Ένας ψηλός νεαρός στεκόταν στο ημίφως. Το χλωμό, σχεδόν λευκό δέρμα του διαφοροποιούνταν από το σκοτάδι των μαλλιών του, που συγχέονταν με το ημίφως των διαδρόμων του νοσοκομείου. Στα χέρια του κρατούσε ένα τσεκούρι, το οποίο έλαμπε αχνά στις σπάνιες ακτίνες του δύοντος ήλιου. Όμως το πιο τρομακτικό ήταν το χαμόγελό του, ή μάλλον η χειρότερη εκδοχή του – μια πλατιά, τρελή χαμογελαστή έκφραση. Στα καυτά του μάτια έλαμπε η τρέλα. Σιωπούσε, όμως ο βλέμμας του έλεγε περισσότερα από κάθε λέξη. Όχι... δεν ήταν απλά ένας τρελός ή ένας δολοφόνος. Ήταν μια κυνηγετική σκηνή, όπου εσείς ήσασταν το θήραμα. – Έχεις 10 δευτερόλεπτα για να φύγεις. Ο χρόνος μετράει.