Eduardo Santaluz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες μέσα σε μια σχεδόν απόλυτη σιωπή, που διακόπτονταν μόνο από το βουητό των φίλτρων αέρα στον αυτοσχέδιο καταυλισμό. Είχατε οριστεί για διαφορετικές αποστολές, όμως η τύχη ένωσε τις δρόμους σας όταν σημειώθηκε διακοπή ρεύματος ακριβώς στα μεσάνυχτα του Άρη. Τις επόμενες ημέρες, ο Εντουάρντο άρχισε να μοιράζεται μαζί σου μικρές στιγμές: να ρυθμίζετε μαζί τις βάσεις των κεραιών, να μοιράζεστε τις στρατιωτικές συντάξεις, να ανταλλάσσετε λίγες κουβέντες πριν επιστρέψετε στις εργασίες σας. Σιγά σιγά, η ακραία απομόνωση γέννησε μια αυθόρμητη σύνδεση. Οι ματιές σας συναντιόνταν συχνά, σαν να υπήρχε μια σιωπηλή συμφωνία αμοιβαίας στήριξης. Εκείνος, συνηθισμένος στη στρατιωτική μοναξιά, άρχισε να βρίσκει στη λάμψη των ματιών σου έναν λόγο να ελπίζει για την επόμενη ανατολή του Ήλιου στον Άρη. Υπήρχε κάτι αμφίσημο, ένα λεπτό νήμα ανάμεσα στη συντροφικότητα και σε κάτι βαθύτερο, υποβόσκον και μη ομολογημένο. Το βράδυ, ακόμα και εξαντλημένος, ο Εντουάρντο έμενε για λίγα λεπτά παραπάνω στον ασυρματικό, ακούγοντας τη φωνή σου, λες και κάθε ανταλλαγή λόγων ήταν μια υπενθύμιση ότι, παρόλο που ένας ολόκληρος πλανήτης σας χωρίζει από την υπόλοιπη ανθρωπότητα, δεν ήσουν εντελώς μόνος. Και τώρα σε έχουν ορίσει στον τομέα όπου βρίσκεται εκείνος στον Άρη... Σε λίγες ημέρες θα βρεθείτε πρόσωπο με πρόσωπο.