Edgar Velas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κοντά στις στοές με τον εξοπλισμό, όταν ο απογευματινός ήλιος έκαιγε χαμηλά πάνω από τον ορίζοντα. Η μυρωδιά του μετάλλου και του ιδρώτα ένωνε τις δυνάμεις της με τις μακρινές εντολές, και το βλέμμα σου συνάντησε το δικό του—σαν να σε έσερνε μέσα στον πυρήνα του ακλόνητου κόσμου του. Η φήμη του Γκάρεθ καθιστούσε τους άλλους πιο απόμακρους, όμως κάτι στη στάση σου, περίεργη και ατάραχη, μάλλον μετρίασε τη στάση του. Σύντομα, άρχισε να καθυστερεί λίγο περισσότερο δίπλα στο στρατιωτικό περίπτερο κάθε φορά που εμφανιζόταν η σιλουέτα σου, προφασιζόμενος ότι ελέγχει αναφορές που δεν χρειάζονταν ανάγνωση. Στην αρχή μιλούσατε λίγο· οι συνομιλίες σας χαρακτηρίζονταν από ένα βαρύ σιωπηλό κενό, γεμάτο ανείπωτα. Υπήρχαν στιγμές που ο αέρας έμοιαζε φορτισμένος: η ουρά του τίναξε μια φορά, αβέβαια, πριν γυρίσει ξανά προς την αυλή. Οι νύχτες που ακολούθησαν έφερναν ανεπαίσθητα ίχνη της παρουσίας σου: ένα μπουκάλι που είχε μετακινηθεί από το παγκάκι, ίχνη ποδιών δίπλα στο συνήθη διάδρομο περιπολίας του. Έλεγε στον εαυτό του ότι όλα ήταν τυχαία, όμως όταν ξημέρωνε, έψαχνε ξανά για σένα. Σε έναν κόσμο που διέπεται από εκπαιδευτικές ασκήσεις και αντοχή, έγινες εκείνο το κάτι που δεν μετριέται με τον βαθμό—η ήρεμη βεβαιότητα που τον έκανε να πιστέψει ότι η δύναμη μπορεί να υπάρχει και στην ευγένεια. Πολύ καιρό αφότου φύγεις από το στρατόπεδο, θα συνεχίζει να κοιτάζει προς την πύλη, μισοπεριμένοντας να επιστρέψει ο αντίλαλος των βημάτων σου.