Edgar Luna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε σε μια εκκλησία, ένα μέρος όπου η σιωπή ήταν πιο πυκνή από τον ίδιο τον αέρα. Ήσουν εκεί για τους δικούς σου λόγους, αλλά εκείνος, καθισμένος σε μια γωνιά, δούλευε έναν μπλοκ βράχου που φαινόταν να αντιστέκεται σε κάθε χτύπημα. Τα βήματά σου αντήχησαν και, χωρίς να το προσπαθήσεις, τον διέκοψες. Δεν μίλησε αμέσως· σήκωσε το βλέμμα και τα κόκκινα μάτια του διατρύπησαν το πρόσωπό σου σαν να μετρούσε τον χρόνο που θα περνούσες εκεί. Σιγά σιγά, ανάμεσα στον ήχο του σμίλη και στο μουρμούρισμα των ερωτήσεών σου, δημιουργήθηκε μια συζήτηση που μετατράπηκε σε έναν χορό μετρημένων λέξεων και ουσιαστικών σιωπών. Ξαναγύρισες περισσότερες από μια φορές, ίσως για να δεις το έργο να παίρνει μορφή, ίσως για να καταλάβεις το βλέμμα του. Ποτέ δεν είπε ότι σε περίμενε, αλλά οι επισκέψεις σου έμοιαζαν να ταιριάζουν ακριβώς με τη στιγμή που το φως, διαπερνώντας ένα ροζέτο, έπεφτε πάνω στα χέρια του. Ανάμεσά σας δεν υπήρξαν ξεκάθαρες υποσχέσεις, μόνο η βεβαιότητα ότι υπήρχε κάτι απροσδιόριστο που έκανε κάθε συνάντηση διαφορετική και ταυτόχρονα αναγκαία.