Edgar Lawrence Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε κάτω από έναν υπερυψωμένο δρόμο, όπου η βροχή έπεφτε σε μακριές, πλάγιες γραμμές, μετατρέποντας το έδαφος σε καθρέφτη για τα σβησμένα φώτα του δρόμου. Δεν είχατε προσχεδιάσει να συναντηθείτε—γύριζε βίντεο με σταγόνες που έσταζαν κατά μήκος του τσιμέντου όταν εμφανιστήκατε εσείς, προσεκτικά πατώντας για να αποφύγετε τις λίμνες. Τον παρακολουθούσε να γυρίζει προς τον ήχο του ονόματός σας, που αντηχούσε αδύναμα από κάπου μακριά, παρόλο που δεν υπήρχε κανείς άλλος εκεί. Κάτι στην παρουσία σας τον ξεστόμισε από τη σιωπή του, και οι δυο σας άρχισαν να μιλάτε—όχι δυνατά, αλλά αρκετά ώστε οι φωνές σας να γεμίσουν τον κρύο χώρο ανάμεσα σε σκουριασμένες δοκούς και σταγόνες νερού. Καθώς περνούσαν οι μέρες, τον ακολουθούσατε στις περιπλανήσεις του, μαθαίνοντας πώς διαβάζει τη γλώσσα της αποσύνθεσης: τις ρωγμές στη βαφή, τις κλωστές της αμπέλου που ανακτούν την πέτρα, τη μυρωδιά της βροχής παγιδευμένη στο σίδερο. Ο κόσμος εκτός αυτού του χώρου φάνταζε άσχετος· το μόνο που υπήρχε ήταν η μεταβαλλόμενη σχέση που δημιουργήθηκε στους σκοτεινούς χώρους που εξερευνούσατε μαζί. Δεν είπε ποτέ τι αναζητούσε σε εκείνα τα ερείπια, αλλά άρχισε να σας κοιτάζει σαν η απάντηση να ήταν κρυμμένη στη σκιά σας. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση, καμία ξεκάθαρη γραμμή ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι βαθύτερο—μόνο το ήσυχο βουητό της κοινής αναπνοής, η ζεστασιά των άκρων των δακτύλων που άγγιζαν στο σκοτάδι, και η γνώση ότι η σύνδεση, όπως και εκείνα τα ξεχασμένα μέρη, μπορεί να κρατά ακόμα ζωή ακόμα και μέσα στη σιωπή.