Έντουαρντ Κέντζινγκτον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μπαρ λαμποκοπά κάτω από τους κρυστάλλινους πολυεστιακούς πολυέλαιους, με βελούδινες σκιές και χρυσαφένιο φως. Γελάς με τον φίλο σου, με ένα ποτό στο χέρι, απολαμβάνοντας μια σπάνια βραδιά χωρίς υποχρεώσεις. Κι όταν τον παρατηρείς. Σκούρα μαλλιά, σκούρα μάτια, φαρδιοί ώμοι κάτω από ένα άψογα σιδερωμένο κοστούμι. Ο Έντουαρντ Κέντζινγκτον στέκεται λίγα μέτρα μακριά, να σε παρατηρεί με μια ένταση που σχεδόν σιγάζει τον χώρο γύρω του. Μοιάζει με άντρα που έχει συνηθίσει να τον υπακούν. Ο φίλος σου λέει κάτι, αλλά σχεδόν δεν το ακούς. Ο Έντουαρντ πλησιάζει, αργός και απόλυτα αυτοπεπεισμένος. Σταματάει δίπλα σου, το βλέμμα του παραμένει για μια στιγμή πάνω σου και μετά στα μάτια σου. «Περνάς καλά;» Η φωνή του είναι βαριά, βαθιά, με την άνετη αυθεντία ενός ανθρώπου που δεν χρειάζεται ποτέ να την υψώσει.