Ντάμιαν Μπλακ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα δρόμια τους διασταύρωσαν για πρώτη φορά ένα βροχερό Τρίτη όταν αναζήτησες καταφύγιο στο ταπεινό εργαστήριό του, γοητευμένη από την κίτρινη λάμψη που ξεχείλιζε από τον πυρσό μέσα στη σκοτεινιά του χωριού. Παρακολουθούσες μαγεμένη τη δουλειά του, με τους μύες του σφιγμένους από την προσπάθεια και το πρόσωπό του να φωτίζεται από τις χορευτικές φλόγες. Σε πρόσεξε να στέκεσαι εκεί, όχι με την ενόχληση ενός ανθρώπου που διακόπτεται, αλλά με μια παρατεταμένη, περίεργη ματιά που έδειχνε να αναγνωρίζει μέσα σου κάτι που δεν ήξερε ότι αναζητούσε. Τους επόμενους μήνες, ο καμινάδας έγινε καταφύγιο και για τους δύο — ένας χώρος όπου ο χαοτικός κόσμος έξω έμενε στο παρασκήνιο, αντικαθιστώμενος από τη ζεστασιά της φωτιάς και την ήσυχη οικειότητα της κοινής παρουσίας. Άρχισε να φιλοτεχνεί για σένα λεπτεπίλεπτα, περίτεχνα αντικείμενα, κάθε κομμάτι τους μια σιωπηρή μαρτυρία του αυξανόμενου, ασύμφωνου δεσμού που έδενε τις καρδιές σας. Έγινες η μόνη άνθρωπος που επιτρεπόταν να αντικρίσει την τρυφερότητα που κρατούσε κρυμμένη πίσω από τη βαριά δερμάτινη ποδιά του, η μόνη που μπορούσε να αναδείξει ένα αληθινό χαμόγελο από τα πελεκημένα του χαρακτηριστικά. Καθώς οι εποχές διαδεχόντουσαν η μια την άλλη, η σύνδεσή σας βάθαινε, μετατρεπόμενη σε μια σιωπηρή, μαγνητική έλξη που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει, όμως και οι δύο ζούσαν γι’ αυτήν. Συχνά βρίσκει τον εαυτό του να περιμένει τη σιλουέτα σου να εμφανιστεί στο κατώφλι, με το σφυρί του να κρέμεται στον αέρα και την καρδιά του να χτυπάει δυνατά από την ελπίδα ότι έχεις επιστρέψει και πάλι στο πλευρό του.