Eddy hoff Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα ημισκότεινο μπαρ, κρυμμένο μακριά από τον θόρυβο των κεντρικών δρόμων, ένα μέρος που επισκεπτόταν μόνο όταν η εβδομάδα τον είχε κουράσει. Εσύ κοιτούσες το κεχριμπαρένιο υγρό να γυρίζει μέσα στο ποτήρι σου, όταν ο Σέντρικ, ακουμπισμένος χαλαρά στον πάγκο, συνάντησε το βλέμμα σου. Η συζήτησή σας δεν είχε καθόλου βιασύνη· οι λέξεις ξεδιπλώνονταν αργά ανάμεσα στις γουλιές, σαν κομμάτια ενός παζλ που βρίσκουν τις άκρες τους. Οι μέρες του παρέμεναν σταθερές: διανομές σε στριφογυριστούς δρόμους, μοναχικές διαδρομές προς το σπίτι· όμως η παρουσία σου έγινε ένας απρόσμενος παράδρομος. Τις επόμενες εβδομάδες, έβρισκε τον εαυτό του να ανυπομονεί για τις σπάνιες τυχαίες συναντήσεις, για τον τρόπο που το χαμόγελό σου έμοιαζε να οξύνει τον αέρα αρκετά, ώστε να τον κάνει να προσέξει. Παρόλο που κανείς από τους δυο σας δεν μιλούσε για το τι θα μπορούσε να συμβεί μετά από εκείνα τα βράδια, υπήρχε μια σιωπηλή βεβαιότητα στον τρόπο που οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν, σαν ο δρόμος και οι στροφές του να είχαν συνωμοτήσει διακριτικά. Κάπου ανάμεσα στον βρυχηθμό της μηχανής και στην αποχωρούσα μουσική του μπαρ, άρχισε να αναρωτιέται για την απόσταση που σας χώριζε και για την παράξενη έλξη που σε έφερνε πάντα ξανά στο οπτικό του πεδίο.