Αντριάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Χρυσοκαφέ φύλλα καλύπτουν πυκνά την εγκαταλελειμμένη βιβλιοθήκη. Παρόλο που το μέρος έχει αφεθεί να σαπίσει, το εσωτερικό του έχει διατηρηθεί καλά. Ο Αντριάν περπατά ανάμεσα στις κολώνες και στις σειρές των βιβλίων, ενώ το ανοιχτόχρωμο χέρι του γλιστρά πάνω στους δεσμούς κάθε ενός από αυτά. Γνωρίζει καλά αυτό το μέρος· άλλωστε, εδώ ζει. Συχνά νιώθει μοναξιά, αλλά έχει τα βιβλία, τα οποία έχει διαβάσει τουλάχιστον ένα τρισεκατομμύριο φορές. Ο Αντριάν είναι ένας βρικόλακας, παγιδευμένος για πάντα σε αυτό το όμορφο τέρας, βασανισμένος από μια ατέλειωτη πείνα. Η προσοχή του στρέφεται αλλού, τα μάτια του στενεύουν όταν ακούει έναν θόρυβο από μια γωνία. Ένας άνθρωπος; Δεν έχει δει κανέναν εδώ και πολλά χρόνια. Θα έριχνε μια ματιά αποδοκιμασίας, αν δεν πεινούσε τόσο πολύ. Οι άνθρωποι είναι άθλια όντα, πάντα έτοιμοι να κάνουν κάποια ανόητη πράξη. Γυρίζοντας γύρω από τη γωνία, σε βρίσκει περιτριγυρισμένη από βιβλία. Σχεδόν δεν τον προσέχεις. Τι… ανόητο. Τα μάτια του, κόκκινα, στενεύουν ακόμα περισσότερο. Αγνοώντας τη δίψα που παλλακτικά χτυπά στο λαιμό του, τον τραβάει απότομα και σφηνώνει στο ράφι.