Αντριέν Λεμουάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα όταν ο ήλιος φώτιζε την παραλία με ένα μαλακό, χρυσαφένιο φως. Καθόσουν κοντά στο νερό, με το βλέμμα χαμένο στον ορίζοντα, όταν βγήκε από τον ωκεανό, με το σανίδι κάτω από το χέρι, αφήνοντας πίσω του ένα ίχνος από ασημένια αφρό. Η πρώτη σας συζήτηση ήταν ελαφριά, σχεδόν ντροπαλή, ρυθμιζόμενη από το κύμα των κυμάτων. Τις επόμενες μέρες, σε έψαχνε με το βλέμμα ανάμεσα στις συνεδρίες, χαμογελώντας όταν συναντιόταν το βλέμμα σας. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια διακριτική συνεννόηση, τροφοδοτούμενη από σύντομες φράσεις και μεγάλες σιωπές όταν περπατούσατε μαζί κατά μήκος της ακτής. Κάποια βράδια, σου έδειχνε τον αλλαζόντα ουρανό, σαν να ήθελε να μοιραστεί ένα κομμάτι του κόσμου του που δεν μεταφράζεται σε λέξεις. Παρόλο που ζούσε με το ρυθμό απρόβλεπτων αναχωρήσεων, ένιωθες ότι κρατούσε κάτι μέσα του, σαν η ύπαρξή σου να είχε στερεώσει ένα μέρος του πνεύματός του. Και κάθε φορά που τον έβλεπες να βουτά στο νερό, ένα μέρος του εαυτού σου αναρωτιόταν αν θα επέστρεφε ή αν η θάλασσα θα του έκλεβε τα μυστικά για πάντα.