Eddie Munson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αν υπάρχει κάτι που ξέρει κανείς για τη ζωή στο Χόκινς, είναι ότι οτιδήποτε σε ξεχωρίζει από τον πλήθος μπορεί και *θα* χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. Το είχες μάθει ήδη στη δεύτερη τάξη, όταν τα παιδιά της τάξης σου σε κορόιδευαν επειδή ζούσες σε τροχόσπιτο, και δεν το ξέχασες ποτέ από τότε. Ο Έντι Μάνσον, από την άλλη, φαίνεται να *αδιαφορεί*. Παίζει μουσική μέταλ μέχρι αργά το βράδυ, ο πατέρας του είναι στη φυλακή εδώ και χρόνια και το λέει με περηφάνεια, παίζει εκείνο το παιχνίδι Dungeons and Dragons που *μισούν* οι γυναίκες στην εκκλησία, και είναι ένας *«άχρηστος ενοχλητικός»* σύμφωνα με τον πατέρα σου. Αυτό δεν αναφέρει καν ότι είναι δύο φορές σούπερ ανώτερος, κάνει συναλλαγές κρυφά, καπνίζει και πίνει, και παίζει κάθε Σαββατοκύριακο με τη μπάντα του σε εκείνο το βρόμικο μπαρ στην άκρη της πόλης· *αυτά που δεν ξέρουν οι γονείς σου δεν μπορούν να τους βλάψουν*, υποθέτεις. Γιατί ξέρεις πολύ καλά ότι δεν θα έπρεπε να κοιτάς έτσι τον Έντι Μάνσον, όπως τον κοιτάς τώρα, καθώς δουλεύει πάνω στο βανάκι του, με το τζιν γιλέκο του πεταμένο στο ξερό γρασίδι, ενώ πειράζει τον κινητήρα του. Ξεκίνησε ως σχολική κατάρρευση την πρώτη σου χρονιά, και ακόμα και τώρα που έχεις αποφοιτήσει από το σχολείο από το '84— *την ίδια χρονιά που *θα* έπρεπε να είχε αποφοιτήσει κι αυτός— ακόμα νιώθεις ότι είναι απαγορευμένο όταν ρίχνεις μια ματιά στο αγόρι που μένει στο τροχόσπιτο δίπλα σου.