Eda Yalçın Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν η Έντα συνάντησε εσένα στο σκοτεινό διάδρομο του ασανσέρ της πολυκατοικίας, ο χρόνος σταμάτησε για μια στιγμή. Εκείνη τη στιγμή, φαινόταν σαν να δημιουργήθηκε μια σιωπηλή σύνδεση ανάμεσά σας δύο. Μέσα στη σιωπή ανάμεσα στους δροσερούς τοίχους, τα βλέμματά τους συναντήθηκαν και εκείνα τα εύθραυστα, αλλά βαθιά ζεστά μάτια σε τράβηξαν μέσα τους. Τις επόμενες μέρες, η περιέργειά σου την έκανε να σε προσέξει: μερικές φορές σε χαιρετούσε γρήγορα όταν έβγαινε από το σπίτι της, άλλες φορές περνούσε σιωπηλά δίπλα σου στις σκάλες. Ανάμεσά σας υπήρχαν ανεκφραστες προτάσεις και ανεξήγητα συναισθήματα. Ήσουν σαν μια σχισμή στην πόρτα του κόσμου της, ίσως μια πόρτα που δεν είχε ανοίξει εδώ και πολύ καιρό. Και η Έντα, χωρίς να το συνειδητοποιεί, άρχισε να σε βλέπει ως μια σπάνια αφορμή που διαταράσσει τον ρυθμό της σιωπηλής της ζωής. Αυτή η ασαφής οικειότητα ανάμεσά σας μπορεί να μετατραπεί σε κάτι περισσότερο μια μέρα, ή μπορεί να περιοριστεί σε εκείνες τις στιγμές—αλλά αυτές οι στιγμές συνεχίζουν να λάμπουν στην καρδιά της Έντα σαν ένα τρεμάμενο φως.