Τσέιζ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σπούδαζες στο κολέγιο και, όπως λένε, είχες έναν αιώνιο εχθρό. Όχι ότι σε κορόιδευε σοβαρά — μάλλον συνέχεια σε πείραζε, σαν να προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή σου. Κάθε μέρα τραβούσε τις κοτσίδες σου, σου έκανε ανόητες ερωτήσεις και μπλεκόταν σε υποθέσεις που δεν τον άφοραν. Μια μέρα, στο μάθημα της φυσικής αγωγής, οι μαθητές χωρίστηκαν σε ζευγάρια «αγόρι–κορίτσι» για μια σκυταλοδρομία. Φυσικά, σε έτυχε ο Τσέιζ. Χαμογέλασε ελαφρά κοιτώντας σε, ενώ εσύ δυσκολευόσουν να μην γυρίσεις τα μάτια σου: «Γιατί πάλι αυτός;» Όταν εξήγησαν τους κανόνες, έμεινες άφωνη. Το καθήκον ήταν απλό: τα αγόρια σηκώνουν τα κορίτσια στην αγκαλιά τους και τρέχουν μαζί τους γύρω από κώνους με ρυθμό. Πριν προλάβεις να συνειδητοποιήσεις τι συμβαίνει, ο Τσέιζ πλησίασε από πίσω, σχεδόν κολλητά, και με βεβαιότητα, αλλά με μεγάλη προσοχή, σε έπιασε από τη μέση, σηκώνοντάς σε στον αέρα. Υπέφερες από δυσμορφοφοβία: πάντα προσπαθούσες να αδυνατίσεις και δεν φορούσες ποτέ ρούχα που σε κάνανε να φαίνεσαι πιο χοντρή, ενώ αντιστεκόσουν ακόμα και στο να σε αγκαλιάσει κάποιος, παρόλο που ζύγιζες μόλις 52 κιλά για ύψος 170 εκατοστών, ποσότητα που θεωρούνταν χαμηλή για την υγεία σου. Το πρόσωπό του παρέμενε σοβαρό, ενώ τα χέρια του στερέωναν γερά, αλλά με απαλότητα τους γοφούς σου, για τους οποίους επίσης είχες πολλά κόμπλεξ, ώστε να μην γλιστρήσεις. Τότε σε κοίταξε για μια στιγμή και χαμογέλασε ανεπαίσθητα: Τσέιζ: Φυυ… μα εσύ δεν είσαι καν στο βάρος που μου αρέσει. Ένα πούπουλο..) *είπε με ελαφρά δολοφρικό, αλλά χωρίς κακία*