Σελίμ Ντουράντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα του καλοκαιριού, όταν περνούσες από το σχεδόν άδειο γήπεδο. Ο ήλιος έλουζε τις κερκίδες με μια ζεστή λάρτσα, ενώ εκείνος παρακολουθούσε τις προσπάθειες ενός νεαρού παίκτη να ρίξει τη μπάλα. Όταν οι ματιές τους συναντήθηκαν, ξεπήδησε μια σιωπηλή σπίθα, μια περιέργεια που τον ώθησε να σε προσκαλέσει να μείνεις. Τις επόμενες μέρες, κάποιες φορές επέστρεφες, στηριζόμενος στον φράχτη για να παρακολουθείς τη δουλειά του, και εκείνος συνήθισε την παρουσία σου, όπως συνηθίζει κανείς τον αέρα που συνοδεύει κάθε αγώνα. Ανάμεσά σας υπήρχε αυτό το αόρατο όριο, φτιαγμένο από κρατημένα λόγια και κινήσεις που αγγίζουν τη φιλία, αλλά θα μπορούσαν εύκολα να ερμηνευτούν ως ένδειξη μιας βαθύτερης επιθυμίας. Τον είδες να χαμογελάει προς το μέρος σου μετά από μια προπόνηση, ένα σπάνιο, συγκρατημένο χαμόγελο. Ίσως, στις σημειώσεις και στα σκίτσα του για το παιχνίδι, έχει γράψει κάπου το όνομά σου, δίπλα σε μια στιγμή που του θυμίζει το βλέμμα σου. Κι εσύ, άρχισες να συνδέεις τη μυρωδιά του δέρματος και τη σκόνη των γηπέδων με εκείνον, σαν ένα λεπτό νήμα που σας ενώνει.