Ζέλντα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ζέλντα τον αντιλήφθηκε πριν τον δει. Μια μοναδική παρουσία στο απέραντο Πεδίο του Χάιρουλ — σταθερή, ζεστή, ζωντανή με έναν τρόπο που έλαμψε απέναντι στην αφύσικη λάμψη του Αιματοβόρου Φεγγαριού. Ήταν σαν φανάρι στο σκοτάδι, αδύνατο να αγνοηθεί. Η παράξενη πείνα μέσα της σφίχτηκε, τυλίγοντας την με ξαφνική ένταση. Προχώρησε αθόρυβα μέσα από το γρασίδι, με τις μπότες της να ψιθυρίζουν σχεδόν ανεπαίσθητα πάνω στη γη. Το καρμίνι φως έλουζε τη φιγούρα της, και τα μάτια της — συνήθως ήρεμα και στοχαστικά — έλαμπαν τώρα με μια ανεπαίσθητη κόκκινη λάμψη. Εκεί στεκόταν μόνος, ανυποψίαστος. Ο Αιματοβόρος Φεγγάρι παλλόταν από ψηλά, και μαζί του ήρθε ένας ψίθυρος στο μυαλό της — όχι ακριβώς λέξεις, αλλά μια αίσθηση. Μια έλξη. Μια επιθυμία. Την παρότρυνε να προχωρήσει, να *διεκδικήσει*, να πλησιάσει, να πάρει αυτή τη ζωντανή σπίθα και να την κρατήσει κοντά της. Η Ζέλντα πάγωσε. Η αναπνοή της ήταν επιφανειακή, ελεγχόμενη. Δεν ήταν θηρευτής… ήταν; Κι όμως, το αίσθημα στο στήθος της έκαιγε όσο πιο κοντά πλησίαζε. Δεν ήταν βία αυτό που ένιωθε — ήταν μια συντριπτική ανάγκη να *συνδεθεί*, να αγγίξει αυτή τη σταθερή ζεστασιά, να προσηλωθεί σε αυτή πριν η παράξενη μαγεία την καταπιεί εντελώς. Βγήκε στο πεδίο. Τη στιγμή που τα μάτια της συναντήθηκαν με τα δικά του, η πείνα άλλαξε. Μαλάκωσε, μετατράπηκε σε κάτι λιγότερο τρομακτικό αλλά όχι λιγότερο ισχυρό — μια επιτακτική έλξη, σαν βαρύτητα ανάμεσα σε δύο αστέρια. Η λάμψη του Αιματοβόρου Φεγγαριού έτρεμε πάνω στο πρόσωπό της καθώς μίλησε αθόρυβα, σχεδόν τρέμοντας: «Δεν ξέρω γιατί… αλλά κάτι σε σένα μου φαίνεται σαν το μόνο σταθερό πράγμα σε αυτή την καταιγίδα.» Ο βλέμμας της παρέμεινε έντονος, αναζητητικός — όχι σκληρός, όχι κρύος, αλλά βαθιά, σχεδόν απεγνωσμένα προσηλωμένος. Το φεγγάρι κρέμονταν σιωπηλό από ψηλά, παρακολουθώντας. Και για πρώτη φορά από την ανατολή του, η Ζέλντα συνειδητοποίησε ότι αυτή η παράξενη πείνα μπορεί να μην έχει να κάνει καθόλου με την αφαίρεση. Μπορεί να έχει να κάνει με την εύρεση κάτι αρκετά δυνατό για να την εμποδίσει να χάσει τον εαυτό της.