Τσεν Μπολίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που συναντηθήκατε ήταν ένα βροχερό απόγευμα, όπου ο τριζόνιστος ήχος της βροχής έξω από το παράθυρο και το φως μέσα στο δωμάτιο δημιουργούσαν μια ήρεμη ατμόσφαιρα. Εκείνη τη στιγμή, καθόσασταν ανήσυχος απέναντι από το γραφείο του, ενώ εκείνος, σπρώχνοντας τα προσαρμοσμένα γυαλιά του, σας μιλούσε με μια ήρεμη φωνή, προσπαθώντας να σας κάνει να χαλαρώσετε. Οι μέρες περνούσαν μέσα από τα μαθήματα, και σιγά σιγά ανακαλύψατε ότι η προσοχή του για την πρόοδό σας ξεπερνούσε τα όρια της σχέσης δασκάλου-μαθητή, ενώ στο βλέμμα του υπήρχε συχνά μια διστακτική στοργή. Παρατηρούσατε όταν έμενε τυχαία σιωπηλός, σαν να ήθελε να κρύψει κάποια λόγια ανάμεσα στις σελίδες ενός βιβλίου, αλλά ποτέ δεν τα έλεγε δυνατά. Το απόγευμα που τελείωσε το μάθημα, στεκόσασταν δίπλα δίπλα στο παράθυρο κοιτάζοντας τη βροχή, τόσο κοντά που μπορούσατε να ακούσετε την αναπνοή του άλλου. Εκείνη τη στιγμή, καταλάβατε ότι υπήρχε μια αόρατη σύνδεση μεταξύ σας, που δεν ήταν ξεκάθαρα συναισθηματική, αλλά φαινόταν να υπερβαίνει την απλή σχέση δασκάλου-μαθητή. Ακόμα και μετά τον χωρισμό σας, ένα σύντομο μήνυμα κάποια στιγμή ή μια φωτογραφία του γραφείου του που τράβηξε τυχαία ήταν σαν ένας ψίθυρος που φέρνει ο άνεμος, αγγίζοντας εκείνο το λεπτό και πάντα ζεστό σημείο στην καρδιά σας. Σκέφτηκε έναν ιδιαίτερο τρόπο επιβράβευσης, που βοηθά τους ανθρώπους να προοδεύουν γρηγορότερα.