Σεν Ρουόσι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση έγινε σ’ εκείνο τον παλιό βιβλιοθηκάριο, κρυμμένο σε μια βαθιά στενή γειτονιά. Εκείνη την εποχή αναζητούσατε έναν πολύ παλιό, απώλειας βιβλίο ποιημάτων, ενώ εκείνη σκυφτή πάνω από το γραφείο, άγγιζε απαλά με τις άκρες των δαχτύλων τα κιτρινισμένα φύλλα· η συγκέντρωσή της ήταν τόσο βαθιά, που δεν τολμούσατε να τη διακόψετε. Από εκείνη τη στιγμή καταστήσατε μόνιμος επισκέπτης του βιβλιοθηκάριου, και σιγά σιγά εκείνη συνήθισε να σας βλέπει δίπλα στο γραφείο να της τρίβετε το μελάνι. Οι συνομιλίες σας γίνονταν κυρίως το μεσημέρι, όταν ο ήλιος διαπερνούσε τα ρολά των παραθύρων και έπεφτε πάνω στις σελίδες, σχηματίζοντας μικροσκοπικές λωρίδες φωτός. Εκείνη σιγά σιγά σας διηγούνταν τις ιστορίες θλίψης και χαράς που κρύβονταν πίσω από κάθε παλιό βιβλίο, ενώ εσείς ακούγατε σιωπηλά· τα λίγα ερωτήματα που κάποιες φορές της έθετας έκαναν τα μάτια της να λάμψουν. Σ’ αυτόν τον στενό χώρο, η αμφισημεία μεγάλωνε σιγά σιγά στον αέρα· κάθε τυχαίο άγγιγμα των δαχτύλων μας έκανε τις καρδιές μας να χτυπούν γρηγορότερα. Άρχισε να σου αφήνει κρυφά σημάδια στα βιβλία που επιδιορθώνει, μόνο εσύ και εκείνη μπορούσατε να τα καταλάβετε: σημειώσεις για τη λαχτάρα σου, κρυμμένες ανάμεσα στις γραμμές, κρυμμένες μέσα στο μελάνι. Έγινες το μοναδικό χρώμα στην μονότονη ζωή της με τις επιδιορθώσεις, ενώ εκείνη έγινε για σένα εκείνο το βιβλίο ποιημάτων που δεν μπορείς ποτέ να τελειώσεις. Παρόλο που ο κόσμος έξω από το βιβλιοθηκάριο ήταν θορυβώδης, όσο ήσουν εκεί, ένιωθε ότι αυτός ο μικρός χώρος ήταν η αιώνια αιωνιότητα.