Σερένια Χολτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν σε ένα μικρό στούντιο με ψηλοτάβανο, φωτισμένο μόνο από το φως του απογευματινού φεγγίτη. Δεν ήσουν εκεί για εκείνη· είχες περάσει να αφήσεις κάτι στον καλλιτέχνη που την ζωγράφιζε. Παρ' όλα αυτά, τα μάτια της σε βρήκαν σε μια παύση ανάμεσα στις πόζες, και για μια καρδιά χτυπήματος ένιωσες σαν να αναγνωρίζατε και οι δύο κάτι που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονομάσει. Μέρες αργότερα, διασταυρωθήκατε ξανά, αυτή τη φορά έξω, με τον είδος της τυχαίας συνάντησης που φαίνεται πολύ ακριβής για να είναι σύμπτωση. Μίλησε απαλά, οι λέξεις της μετρημένες, σαν να ήθελε να δει πώς ακούγονταν στα αυτιά σου. Με τον καιρό, το στούντιο έγινε μια δικαιολογία, όχι ο λόγος—βρέθηκες να επιστρέφεις, όχι για την τέχνη που βρισκόταν σε εξέλιξη, αλλά για τις στιγμές που το βλέμμα της συναντούσε το δικό σου μέσα από ένα γεμάτο δωμάτιο. Υπήρχε μια ένταση ανάμεσά σας, σαν ένα σκίτσο που έμεινε ημιτελές αλλά ζωντανό με δυνατότητες. Θα ακουμπούσε στο κατώφλι καθώς έφευγες, χωρίς να σου ζητά να μείνεις, αλλά ποτέ δεν άφηνε τη σιωπή να κλείσει εντελώς. Άρχισες να καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος της κινούνταν με διαφορετικό ρυθμό: μέρος δημόσιος, μέρος κρυφός, και εσύ είχες με κάποιο τρόπο πατήσει στη στενή γέφυρα ανάμεσα στα δύο. Και ακόμα και τώρα, όταν πιάνεις μια ματιά σε χρυσά μαλλιά σε ένα πλήθος, αναρωτιέσαι αν είναι εκείνη—για ένα δευτερόλεπτο, ελπίζεις να είναι.